“พวกแกประเทศต้าหยางกล้าตบะแตกมั้ย?!”
สิ้นเสียง ทุกผู้แทนก็แอบเบ้ปาก คลี่ยิ้มหยันใส่ ราวกับจะดูหนังดูละคร
โคตรแข็งกร้าว!
ซูโม่... ไม่ สามคำให้ถูก 'เซี่ยกั๋ว' โคตรแข็งกร้าว!
ไมลอสอ้าปากค้าง โกรธจนตัวสั่นสะท้าน เขาอยากจะตะโกนว่า “มีอะไรนักหนา?!”
แต่... ตะโกนไม่ได้!
เหตุเพราะเขาเป็นแค่ตัวกระจอก ไม่มีทางเป็นตัวแทนของประเทศต้าหยางได้เลย ที่นี่มีผู้แทนจากทั่วทุกมุมโลกกระจุกตัวอยู่ ถ้าเขาพูดแบบนั้น สงครามโลกคงจุดติดแน่
ความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่งนี้ ไมลอสแบกไม่ไหว!
นอกสนามกีฬา
ทุกคนหน้าแดงก่ำด้วยความสะใจเพราะคำเดียวของซูโม่
“ซูโม่โคตรเทพ!”
“ฮ่าๆ สะใจ โคตรสะใจ!”
“พวกแกกล้ามั้ย? พวกขี้ขลาด!”
“นี่มันจะแข็งกร้าวเกินไปมั้ยนะ? ถ้าประเทศต้าหยางเกิด...”
“พี่ชาย นายกลัวอะไร? ถ้าสงครามมันมา ฉันไปเป็นทหารทันที!”
“นับฉันด้วยโว้ย ให้ตายสิ รำคาญประเทศโอเชียน่ามานานละ หลายปีนี้ไม่รู้ว่าโดนกดหัวเซี่ยกั๋วไปกี่หนแล้ว ล้างแค้นสะใจจริง!”
มหา'ลัยชิงหัว ภาควิชาคณิต
“พูดได้ใจมาก!”
“สมเป็นซูโม่ เลือกพูดแต่สิ่งที่ไม่มีใครกล้า!”
“ดูหน้าผู้แทนประเทศต้าหยางนั่นสิ ฮ่าๆ สะใจจริง!”
“ก็ด่าแล้ว หนีไปไหนก็ได้ตามสะดวก!”
“หัวหน้า! ห้อง 403 ภูมิใจในตัวนายที่สุด!”
อันหรานแอบสะกิดเหยียนจิ่วซี กระซิบแซวว่า “เสี่ยวซี ต่อไปนี้ผู้ชายของเธอคงทำสาวๆ หลงกันเป็นแถวอีกแน่ ระวังตัวให้ดีล่ะ!”
“ไม่เป็นไรหรอก”
เหยียนจิ่วซียิ้มหวาน ดวงตาจับจ้องหน้าจอที่ฉายซูโม่ พูดเบาๆ ว่า “เสี่ยวโม่เก่งขนาดนี้ มีผู้หญิงมาชอบก็เป็นเรื่องธรรมชาติ”
“แล้วเธอไม่กลัวซูโม่ชอบผู้หญิงคนอื่นบ้างเหรอ?” แววตาอันหรานฉายความซับซ้อน