"พ่อ อย่าพูดแล้ว!"
เจียงติงหลินดึงแขนพ่อตัวเอง สีหน้าซับซ้อนอย่างยิ่ง
พ่อเจียงชะงักไป เมื่อกี้เขาไม่ได้สังเกต ตอนนี้มองดี ๆ ถึงรู้ว่าสีหน้าลูกชายดูไม่ค่อยดี จึงรีบถาม "ลูกเป็นอะไรไป?"
"ไม่มีอะไร ผม…สอบได้ไม่ค่อยดี"
เดิมทีเจียงติงหลินอยากจะบอกตรง ๆ ว่าตัวเองส่งกระดาษเปล่า แต่พอมองเห็นกล้องบนไหล่ของจางหลินเจียง คำพูดที่จ่ออยู่ปากก็ถูกกลืนกลับไปทันที
ศักดิ์ศรีมันรั้งไว้!
ก็เด็กหนุ่มนี่นะ รักหน้าตาเป็นธรรมดา
ตอนเดินเข้าห้องสอบ เจียงติงหลินยังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่าจะสอบให้ได้คะแนนเต็ม ถ้าตอนนี้ยอมรับว่าส่งกระดาษเปล่า มันจะไม่กลายเป็นเรื่องตลกให้คนหัวเราะเยาะหรือไง?
แถมจางหลินเจียงยังเป็นนักข่าวอีก ถ้าเรื่องนี้ถูกเอาไปลงข่าว ตอนนั้นเขาจะไม่กลายเป็นตัวตลกไปเลยเหรอ?
เรื่องแบบนี้ ปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!
"สอบไม่ดี?"
พ่อเจียงมองลูกชายอย่างไม่อยากเชื่อ เอ่ยถามอย่างกังขา "ลูกเอ๋ย วิชาคณิตศาสตร์นี่วิชาถนัดของลูกไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงสอบไม่ดีได้ล่ะ?"
บนใบหน้าของจางหลินเจียงปรากฏรอยยิ้มเย็นหยัน สายตามองเจียงติงหลินเต็มไปด้วยความดูถูก
สอบไม่ดี?
เมื่อกี้ก็พูดได้คึกคักดีนี่!
ยังกล้าเพ้อเจ้อว่าอยากจะเหนือกว่าซูโม่?
สามคำ—ฝันไปเถอะ!
"ผม…"
เจียงติงหลินอ้าปากค้าง หน้าเปลี่ยนเป็นสีขาวแล้วก็แดง ตะกุกตะกักพูดเบา ๆ "ข้อสอบคณิตศาสตร์ปีนี้…มันยากนิดนึง ผมทำได้ไม่เต็มที่"
"ถ้าจำไม่ผิด เมื่อกี้เหมือนนักเรียนเจียงติงหลินจะไม่ได้พูดแบบนี้นะ?"
จางหลินเจียงเสียดสี "เมื่อกี้นักเรียนเจียงติงหลินเหมือนจะบอกว่า ไม่ว่าใครออกข้อสอบคุณก็ทำได้ 150 คะแนนแท้ ๆ เปลี่ยนคำพูดเร็วชะมัด ดูท่าข้อสอบคณิตศาสตร์ปีนี้จะยากจริง ๆ เลยนี่นา!"
"คุณ…"
เจียงติงหลินหน้าแดงก่ำ กำลังจะเถียงกลับ แต่โดนจางหลินเจียงขัดขึ้นมาก่อน
"แต่ ฉันก็พอเข้าใจ"