"ทำไมล่ะ" ซูเสี่ยวเฟยจ้องซูโม่ด้วยความน้อยใจ น้ำตาคลอขอบตาค่อย ๆ แดงระเรื่อ
ไป๋เจี้ยนหมินกับพวกอีกสองคนก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียง ต่อหน้าสองคนนี้ พวกเขาเป็นใครกัน?
"แหะ——"
จางเกอหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะตบบ่าเอาใจ "น้องเอ๊ย บทจะแก้ปุบปับมันต้องใช้เวลานะ พี่ว่า..."
เอาจริง ๆ บทของซูโม่ถูกวางตัวไว้ตั้งแต่แรก แต่เดิมให้ดาราสาวระดับสองมาเล่นเป็นเมีย แต่พอซูเสี่ยวเฟยโผล่มา จางเกอเลยจำต้องแก้บทนิดหน่อย
ตัวจริงมันก็ตรงกว่าดาราสาวระดับสองคนนั้นตั้งเยอะ
"ท่านพี่ ขอถามตรง ๆ เลย แก้ได้หรือเปล่า" ซูโม่เอ่ยหน้าตาย
ใจจางเกอเต้นตึกตัก รีบผงกหัว "ได้สิ ได้อยู่แล้ว หวังเจิ้ง ไปแก้บทด่วนเลย เร็วที่สุดยิ่งดี"
"ครับ อาจารย์จาง"
หวังเจิ้งพยักหน้า คว้าบทจากโต๊ะ จากนั้นหันไปส่งสายตาให้ไป๋เจี้ยนหมินกับยวี๋ฮ่าวหยาง แล้วหมุนตัวเดินออกไป
"เอ่อ อาจารย์จาง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"
"ใช่ครับ ๆ ผมรีบไปช่วยคนเขียนบทเสนอไอเดีย"
ทั้งไป๋เจี้ยนหมินและยวี๋ฮ่าวหยางต่างลุกพรึบ ทิ้งประโยคสั้น ๆ ไว้ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเต็นท์
ซูเสี่ยวเฟยกัดริมฝีปากสีแดง สีหน้าเจือความยุ่งยากใจ "ซูโม่... ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ"
ซูโม่ส่ายหน้าช้า ๆ "เปล่า คุณคงเข้าใจผิด"
"แล้วทำไมคุณถึงต่อต้านการเล่นเป็นสามีภรรยากับฉันขนาดนี้ล่ะ" ซูเสี่ยวเฟยยังตื้อถามหวังคำตอบ