หลังจากโพสต์ไดนามิกเสร็จ ซูโม่ก็ดูเวลา ใกล้เที่ยงวันแล้ว จึงลงไปที่ตึกคณะคณิตศาสตร์
เนื่องจากคณะคณิตศาสตร์และคณะวิจัยเป็นสาขาที่ตั้งขึ้นใหม่ ผนวกกับข้อเสนอของซูโม่ในตอนนั้น นักศึกษาของสองคณะนี้ไม่ต้องสนใจอะไรเลย หน้าที่เดียวคือผ่านการทดสอบประจำเดือน
รูปแบบการเรียนไม่เหมือนมหาวิทยาลัยเลยสักนิด แต่เหมือนโรงเรียนมัธยม!
ตัวอย่างเช่น ตารางเรียนของนักศึกษาคณะคณิตศาสตร์ ช่วงเช้าเรียนคณิตศาสตร์สามคาบ ช่วงบ่ายเรียนคณิตศาสตร์สามคาบ แต่ละคาบยาวหนึ่งชั่วโมง
จากนั้น ก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว...
นอกจากช่วงค่ำจะมีเวลาว่างเล็กน้อย เวลาอื่นยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นฝีมือของซูโม่!
"วันนี้เป็นวันที่ดี..."
ซูโม่ฮัมเพลงมาถึงหน้าห้องเรียนคณะคณิตศาสตร์ เห็นอาจารย์อีกท่านของคณะคือฉางจื้อหลาน กำลังอธิบายข้อสันนิษฐานเล็กๆ อย่างกระตือรือร้น
นักศึกษาทุกคนตั้งใจฟังมาก ไม่มีใครสังเกตว่าซูโม่มาถึงแล้ว เขาเองก็ไม่ส่งเสียงรบกวน ยืนเงียบ ๆ อยู่หน้าประตูฟังการสอนของฉางจื้อหลาน
ต้องยอมรับว่าแม้บางจุดจะยังมีข้อบกพร่องเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วทักษะการสอนของฉางจื้อหลานยอดเยี่ยมมาก
ถึงขั้นที่เรียกได้ว่าการให้เขาสอนนักศึกษาคณะคณิตศาสตร์พวกนี้เป็นการใช้ทรัพยากรอย่างสิ้นเปลือง เพราะด้วยระดับความสามารถของนักศึกษาคณิตศาสตร์ในตอนนี้ อย่าว่าแต่นักคณิตศาสตร์ระดับสองเลย ต่อให้เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับหนึ่งก็ยังใช้ความสามารถได้ไม่เต็มที่
เพราะว่านักศึกษาพวกนี้ยังย่อยความรู้คณิตศาสตร์ชั้นสูงไม่ไหว ต้องค่อยเป็นค่อยไป เริ่มจากพื้นฐานก่อน