“เธอต้องเข้าใจข้อเท็จจริงหนึ่งอย่าง ระดับการรับรองของกลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติไม่ได้แปลว่าอะไรหรอก”
“พูดก็ถูก แต่……”
อเล็กทำหน้างงงวย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พูดความในใจออกมาตามตรง “คุณผู้นำ การที่ซูโม่ในวัยแค่นั้นกลายเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้า มันก็ถือเป็นปาฏิหาริย์อยู่แล้ว”
“ยิ่งไปกว่านั้น นักคณิตศาสตร์ระดับหกกับระดับห้า มันคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง ผมก็ยังรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้”
“มันคือธรรมชาติของมนุษย์”
กับคำพูดของลูกน้องคนสำคัญ ฮิกกินสันพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าแฝงความอ้อนวอนเล็กน้อย “แต่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่เกิดขึ้นกับซูโม่มันเยอะเกินไปแล้ว ผมทำได้แค่คิดไปในทางที่แย่ที่สุด”
“จากฟอร์มของซูโม่ก่อนหน้านี้ ผมจริง ๆ รู้สึกว่าตอนที่เขาสอบนักคณิตศาสตร์ระดับห้า ระดับฝีมือของเขาก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่ระดับห้าแล้ว”
“คุณผู้นำ ขอยกตัวอย่างนะครับ แม้ซูโม่จะมีฝีมือระดับนักคณิตศาสตร์ระดับหก ผมก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขาคนเดียวจะเติมช่องว่างด้านอวกาศของเซี่ยกั๋วได้”
ตอนพูดประโยคนี้ ใบหน้าของอเล็กเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ประเทศเราได้เป็นมหาอำนาจด้านอวกาศอันดับหนึ่งของโลก เพราะความพยายามไม่ย่อท้อของคนหลายรุ่น จึงได้ฐานะแบบวันนี้”
“พลังของคนคนเดียวมันเล็กน้อยเกินไป แม้คนนั้นจะเป็นซูโม่ ก็เหมือนกัน!”
“อยากจะตามให้ทันหรือแซงประเทศเราในด้านอวกาศ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกร่วม 100 ปี ไม่ว่าซูโม่จะเก่งแค่ไหน จะปีศาจแค่ไหน เซี่ยกั๋วก็สร้างสถานีอวกาศนานาชาติไม่ได้!”