"มาเตะโรงเตี๊ยม?"
ได้ยินคำนี้ แววตาของสิงโจวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหันไปมองซูโม่โดยไม่รู้ตัว ถามว่า "อาจารย์ซู นี่มันเรื่องอะไร?"
ซูโม่กับทีมวิ่งระยะสั้นของพวกเขาไม่น่ามีเรื่องเกี่ยวข้องกัน แล้วจู่ ๆ จะมาเตะโรงเตี๊ยมทำไม?
"อะแฮ่ม—"
ซูโม่หัวเราะแห้ง ๆ รีบอธิบาย "โค้ชสิง อย่าไปฟังโค้ชเติ้งพูดเหลวไหล ผมไม่ได้มาเตะโรงเตี๊ยมครับ"
"ก็แค่... อยากขอโควต้าแข่งสักที่ ผมอยากลงแข่งวิ่งระยะสั้นในกีฬามหาวิทยาลัยนานาชาติครั้งนี้ ไม่รู้จะได้ไหม?"
"หา?"
สิงโจวทำหน้าเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก มองซูโม่ด้วยสายตาพิลึก "อาจารย์ซู คุณจะลงแข่งวิ่งระยะสั้นน่ะเหรอ? อย่ามาเล่นลิ้นกันหน่อยเลย!"
อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเซี่ยกั๋ว นักคณิตศาสตร์ระดับห้าผู้ยิ่งใหญ่ เกี่ยวอะไรกับวิ่งระยะสั้น?
เหลวไหลทั้งเพ!
ซูโม่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย เขารู้อยู่แล้วว่ามันต้องลงเอยแบบนี้ เพราะด้วยสถานะของเขาแล้ว การลงแข่งแบบนี้มันเหลือเชื่อจริง ๆ
"โค้ชสิง ผมไม่ได้พูดเล่นครับ"
เขาส่ายหัวแล้วอธิบาย "วันนี้ที่ผมมาที่นี่ ก็เพื่อปรึกษาเรื่องนี้กับคุณโดยเฉพาะ"
สิงโจวเห็นซูโม่เอาจริง ก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "อาจารย์ซู ไม่ใช่ผมจะไม่ให้เกียรติคุณนะครับ แต่เอาเข้าจริงมันก็ผิดระเบียบ..."
ซูโม่ไม่ได้แปลกใจอะไร และพูดขึ้นว่า "โค้ชสิง เรื่องเอกสารน่ะปล่อยให้ผมจัดการเอง และที่ผมมาวันนี้ไม่ใช่เพื่อขอโควต้า แต่ผมอยากให้คุณให้โอกาสผมสักครั้ง—โอกาสในการแข่งขันกันอย่างยุติธรรม"