"หา!"
อู๋อีเฉิงยังไม่ทันได้ปริปาก ส่วนเซี่ยไห่ชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เบิกตากว้างด้วยความตะลึง "ซูโม่ นายจะลงแข่งวิ่งระยะสั้นด้วยเหรอ?"
เสียงนั่นไม่เบาเลย ทุกคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว
"อะแฮ่ม—"
ซูโม่ยักไหล่อย่างจนใจ กระซิบเบาๆ "เงียบๆ เงียบๆ!"
อู๋อีเฉิง: "..."
เซี่ยไห่ชิง: "..."
เงียบ? เรื่องที่ทำอยู่มันให้เงียบได้ที่ไหนกัน?
อู๋อีเฉิงส่งสายตาให้เซี่ยไห่ชิง แล้วพูดเสียงดัง "เอาล่ะ หมดเรื่องสนุกแล้ว ทีมบาสเกตบอลไปซ้อมได้แล้ว"
ได้ยินอย่างนั้น ลู่เฟยกับอีกสามคนก็เดินออกไป
เซี่ยไห่ชิงมองสมาชิกทีมแบดมินตันแปดคน ก่อนเอ่ยขึ้นบ้าง "ยังยืนงงกันทำไม? ไปซ้อม!"
"ครับ/ค่ะ โค้ช"
นักกีฬาทั้งแปดทำได้แค่เดินไปซ้อมอย่างว่าง่าย พวกเขาไม่มีโค้ชชายหญิงแยกกัน การฝึกทั้งหมดเซี่ยไห่ชิงดูแลคนเดียว เขาคุมทีมเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ใครก็ไม่กล้าลองดีกับดาวร้ายคนนี้
ไม่นาน คนในนั้นก็แยกย้ายกันไปเกือบหมด
อู๋อีเฉิงพยักหน้าให้ซูโม่ "อาจารย์ซู ไปคุยกันที่ห้องทำงานดีกว่า"
"ได้"
ซูโม่ตามอู๋อีเฉิงมาที่ห้องทำงาน เซี่ยไห่ชิงตามมาด้วย ส่วนเติ้งซวี่ตวนและอวี๋ซืออิ่งก็มาถึงห้องทำงานไล่ๆ กัน
โค้ชนี่ก็เมาท์เก่งไม่เบา เรื่องของนักกีฬาไม่ต้องพูดถึง
นอกจากอู๋อีเฉิงแล้ว อีกสามคนก็อยากรู้ให้ได้ว่าซูโม่จะลงแข่งวิ่งระยะสั้นจริงหรือเปล่า เพราะพวกเขาเพิ่งเคยได้ยินว่ามีนักกีฬาคนไหนลงแข่งถึงสามประเภทหลักในกีฬาครั้งเดียว ใจคอจดจ่อจนอยู่ไม่สุข
"ซูโม่ นายจะลงแข่งวิ่งระยะสั้นจริงๆ เหรอ?"