หกโมงเช้า ฟ้าเริ่มทอแสงสีเงิน
ซูโม่ยืดเส้นยืดสายจนสะบัด ตามีเส้นเลือดฝอยเต็มไปหมด แต่พอเห็นกระดาษทดเป็นสิบๆ แผ่นบนโต๊ะ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
ทั้งหมดเป็นผลงานของเสี่ยวเสี่ยวซี นี่ทำให้ซูโม่ต้องทึ่งในความอึดของเสี่ยวเสี่ยวซีระดับสุดๆ พลังคำนวณระดับนี้ขนาดเขายังยอมรับว่าสู้ไม่ได้ ถ้าให้คำนวณเองคงใช้เวลาสองวันสองคืน แต่เสี่ยวเสี่ยวซีใช้แค่วันเดียวคืนเดียว เร็วกว่าตั้งเท่าตัว!
ซูโม่เก็บกระดาษทดสิบกว่าแผ่นตรงหน้าอย่างระมัดระวัง วางซ้อนกันตามลำดับ แล้วใส่กระเป๋าเสื้อนอก วันนี้ต้องลงมือยับยั้งการเติบโตของรังสีนิวเคลียร์ ไม่งั้นเวลาที่เหลือไม่พอให้เขาทำแผนขั้นต่อไปแน่
ซูโม่ล้างหน้าด้วยน้ำเย็นปุ๊บก็รู้สึกตื่นขึ้นมาทันที เดินออกจากเต็นท์มุ่งหน้าไปห้องประชุม พอเดินเข้าไป โต๊ะประชุมเต็มไปหมดแล้ว
“อาจารย์ซู มากันแล้วเหรอครับ”
“อาจารย์ซู อรุณสวัสดิ์ครับ”
ทุกคนทักทายซูโม่เป็นเสียงเดียวกัน เห็นได้ชัดว่ามากันนานแล้ว ใครก็รู้ว่าวันนี้ต้องทำอะไร คืนที่ผ่านมาไม่มีใครหลับลงเลย
“ซูโม่ เตรียมการเป็นไงบ้าง”
กู้เยว่ลุกขึ้นพยักหน้าให้ซูโม่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้า เธออยู่ในห้องประชุมทั้งคืน วันนี้เป็นแค่วันเตรียมงาน แต่ในใจไม่มั่นใจเลยสักนิด เพราะนอกจากตัวซูโม่เองแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าต้องยับยั้งการเติบโตของรังสีนิวเคลียร์ยังไง
ถึงซูโม่จะเคยพูดบ้าง แต่...ฟังไม่รู้เรื่องไง!
ควอนตัมพัวพันหกเท่า?
แรงดึงควอนตัม?
ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไรกันแน่!
“ก็โอเคนะ”
ซูโม่พยักหน้าน้อยๆ เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับกู้เยว่ รอท่านเฉินมาอย่างเงียบๆ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะมีสิทธิ์ร่วมภารกิจครั้งนี้ไหม