“ก็ได้นะ”
ลู่เฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเตือนขึ้น “กัปตัน อีกสักครู่ช่วยเล่นต่ำโปรไฟล์หน่อย เวลาเจอทีมโอเชียน่าจะได้เล่นงานพวกมันจนไม่ทันตั้งตัว”
ก็เพราะฝีมือของซูโม่น่ากลัวเกินระดับ ถ้าเผยออกไปก่อนเวลา ทีมโอเชียน่าต้องวางแท็กติกมาจำกัดการเล่นของเขาแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น พลังที่ทีมโอเชียน่าแสดงออกมาอย่างเปิดเผยก็น่ากลัวไม่ใช่เล่น แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีโอกาสชนะ
ด้วยเหตุนี้ ลู่เฟยถึงได้เสนอแบบนี้ กันไว้ดีกว่าแก้ ไม่กลัวหมื่น กลัวแสน!
ครั้งนี้การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยนานาชาติจัดขึ้นที่เมืองหลวงของเซี่ยกั๋ว ถ้าเหรียญทองตกไปอยู่ในมือประเทศอื่น ผลแบบนั้นใครก็รับไม่ได้
“ก็ได้ เดี๋ยวฉันระวังตัวเอง” ซูโม่รู้ดีว่าลู่เฟยเจตนาดี จึงไม่ปฏิเสธ
“ฟี๊วว์——”
เสียงกระดิ่งดังขึ้น นักกีฬาทั้งสองฝ่ายเดินเข้าสนาม
“ซูโม่! ซูโม่!”
เสียงเชียร์กึกก้องสนั่นฮอลล์ เป็นเอกภาพสนิท
ฉากนี้ทำให้นักกีฬาทั้งห้าของซื่อหานกั๋วตึงเครียดขึ้นมา จนตอนแย่งบอลคู่แข่งตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ
ซูโม่ครองบอล วินาทีถัดมาบอลก็ลอยไปอยู่ในมือลู่เฟยแล้ว เห็นลู่เฟยเลี้ยงบอลอย่างคล่องแคล่ว พุ่งตรงเข้าแดนหลังของคู่แข่งทันที
หลบคน หลบคน...
ทักษะการเลี้ยงบอลนั้นทำให้ผู้ชมในสถานที่เกิดเหตุเมามันยับ พอพ้นเส้นโทษ เขากระโดดขึ้นไป นักกีฬาฝ่ายตรงข้ามคนหนึ่งก็ทำท่าเดียวกัน ปิดเส้นทางสแลมดังก์ของเขาจนสนิท