สิบเอ็ดโมงเช้า
วันนี้ซูโม่ลงแข่งปิงปองรอบแบ่งกลุ่มสี่นัด เช้าหนึ่งนัด บ่ายสามนัด
ห้องพักนักกีฬาเซี่ยกั๋ว
ซูโม่เพิ่งมาถึง เติ้งซวี่ตวนก็รีบอธิบายกติกาให้ฟังทันที "อาจารย์ซู กติกามหกรรมกีฬามหาวิทยาลัยครั้งนี้เปลี่ยนนิดหน่อย ฝ่ายจัดการแข่งขันกำหนดว่าเม็ดยางหน้าไม้ปิงปองต้องสูงไม่เกินหนึ่งมิลลิเมตร"
"อ้อ ไม่มีปัญหา" ซูโม่ตอบเรื่อยเปื่อย
"อาจารย์ซู ขอไม้ปิงปองของคุณหน่อยได้ไหมครับ ผมจะตรวจดูให้ก่อน"
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูโม่ลงแข่งรายการทางการ ถึงจะรู้ว่าฝีมือเขาโหดแค่ไหน แต่ถ้าดันไปผิดกติกา ฝีมือดีแค่ไหนก็ไร้ค่า
เติ้งซวี่ตวนเป็นโค้ชทีมปิงปองชาย ย่อมกันไว้ดีกว่าแก้น่ะ
"นี่ไง อันนี้แหละ"
ซูโม่ล้วงไม้ปิงปองออกจากกระเป๋าเป้ สภาพใหม่กิ๊ก ไร้ร่องรอยการใช้งานใด ๆ "ไม้นี้น่าจะผ่านมาตรฐานการแข่งนะครับ?"
เติ้งซวี่ตวน: "..."
เขารับไม้มาตรวจดูอย่างละเอียด ในใจได้ข้อสรุปแล้ว
ไม้นี้ซื้อจากพินเดาเดาชัวร์!
ทำไมน่ะเหรอ?
เพราะที่ด้ามยังติดป้ายสลากอยู่เลย บนป้ายมีข้อความพิมพ์ตัวเล็ก ๆ
พินเดาเดาลดราคาสะบัด!
แถมข้างหลังยังมีราคาขายแนะนำอีก 99 หยวน!
นี่มัน...
ซูโม่เห็นเติ้งซวี่ตวนจ้องหน้าไม้ตาไม่กระพริบ ก็มองตามไป รีบแก้ตัวทันที "โค้ชเติ้ง ตอนซื้อผมถามแม่ค้าแล้วนะครับ แม่ค้าบอกว่าเป็นไม้แข่งมาตรฐาน ถ้าปลอมจ่ายคืนร้อยเท่า!"