เมื่อเจอท่าทีแบบนั้นของลู่หว่างโยว ซูโม่ก็ไม่โง่พอจะไปหาความอับอายใส่ตัวเอง จึงหันไปกินข้าวต่ออย่างเชื่อฟังดี
ใกล้เที่ยง
เหยียนจิ๋วซีก็ลุกจากที่นอนได้ในที่สุด
เธอลงมาชั้นล่างพร้อมผมสลวยที่พังระเบะ แต่แม้ไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าก็ยังสวยจนหัวใจเต้นแรง เพราะเพิ่งตื่นนอน สภาพจึงยังง่วง ๆ มึน ๆ ถึงกับลืมใส่รองเท้าแตะ เดินเท้าเปล่าตาลายมาถึงห้องนั่งเล่น
พอเห็นซูโม่ที่นั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาเธอเป็นประกาย ตื่นตัวทันที แล้วพุ่งเข้ากอดซูโม่ สูดกลิ่นกายของเขาอย่างหิวกระหาย
"เสี่ยวโม่ นายกลับมาตอนไหน?"
"กลับมาได้สักพักแล้ว"
ซูโม่รับรู้ถึงร่างนุ่มนวลในอ้อมกอด กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวสาวงามช่างโชกชื่น มือขวาลูบผมสลวยของเธอ แล้วพูดเบา ๆ "ยังไม่ได้ล้างหน้าใช่ไหม?"
"อืม"
เหยียนจิ๋วซีเงยหน้างาม ๆ ยิ้มแห้ง ๆ เขิน ๆ "ฉัน... ตอนแรกกำลังจะไปแปรงฟัน แต่ได้ยินเสียงนาย เลยอยากลงมาดูสักหน่อย"
"ไปล้างหน้าก่อน รออีกแป๊บ เดี๋ยวพาออกไปกินข้าวข้างนอก" ซูโม่ยิ้มมองอย่างสงบ
"จูบหนึ่งที แล้วฉันจะไป"
เหยียนจิ๋วซีกะพริบตาปริบ ๆ มุมปากแดงจู๋เหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่มาอ้อน บวกกับสีหน้าตาละลายน้ำตาล คงไม่มีผู้ชายสักคนในโลกที่จะรับแรงกระแทกแบบนี้ได้ไหว
ซูโม่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาจะไม่รอช้าทันที แต่สถานการณ์ตอนนี้มันชัดเจนว่าไม่เหมาะ เขาไอแห้งเสียงแปลก ๆ แล้วก้มลงกระซิบที่ข้างหูเหยียนจิ๋วซี "เหยียนจิ่วซี หว่างโยวยังอยู่นี่"