"จะทำลายวิหารของข้า? เรื่องตลกชัด ๆ!!!"
นับตั้งแต่เข้าร่วมวิหารมา อาโดลฟ์ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเจอพวกชอบอวดอ้างแบบนี้มาก่อน
สมัยนั้นวิหารเพิ่งก่อตั้งใหม่ ๆ หลายคนไม่เอาวิหารลงตา บางองค์กรซะยังงี้ ถึงกับเดินมาหาเอง อยากให้วิหารยอมสวามิภักดิ์
วิหารจะยอมได้อย่างไร
แล้วก็... ลงมือ
ปลายทางของคนพวกนี้หรือองค์กรพวกนี้เหมือนกันหมด คือหายไปจากโลก!
ยิ่งชื่อเสียงของวิหารโด่งดังขึ้นเท่าไหร่ องค์กรต่าง ๆ ก็ยิ่งหวาดกลัววิหารมากขึ้นเท่านั้น
เพราะไม่ว่าจะเป็นสุดยอดฝีมือแค่ไหน องค์กรไหนก็ตาม ต่อหน้าวิหารแล้วเปราะบางเหมือนกระดาษแผ่นเดียว
อาโดลฟ์แทบจำไม่ได้แล้วว่ากี่ปีแล้วที่ไม่ได้ยินคำพูดแบบนี้ รู้สึกขันไปพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน
"แค่แกคนเดียว ยังอยากทำลายวิหารของพวกเรา? ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินหนาจริง ๆ!"
เขาชูมือขวาขึ้น ชี้ไปยังวันจันทร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วพูดว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะชุดเกราะพวกนี้ของแก คนในวิหารสักคนก็เอาแกมาขยี้ได้สบาย!"
"ขยี้ฉันงั้นเหรอ?"
ได้ยินแบบนั้น ซูโม่ก็ขี้เกียจจะเสียเวลาพูดมากมาย ควบคุมให้ซีหมี่ยื่นมือขวาออกไป ชูนิ้วกลางใส่คนทั้งหมดที่ยืนอยู่พื้น
"มาเลย รบ!!!"
พูดจบ
ระบบขับเคลื่อนที่เท้าทั้งสองข้าง เปิดกำลังสูงสุด
ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว เขาก็ปรากฏตัวอยู่ด้านซ้ายของชายผิวดำคนหนึ่งที่สวมผ้าคลุมหน้าแล้ว
ฟันฝ่ามือเข้าไปหนึ่งครั้ง ตรงลำคอของคนชุดดำ