ฝั่งทีมโอเชียน่า บรรยากาศอึมครึมสุด ๆ
สองตัวเก็งอย่างโจทและเมเจอร์ก็เช่นกัน ผ่านครึ่งเกมมา ทั้งคู่ได้เห็นระดับฝีมืออันน่าขนหัวลุกของซูโม่แล้ว
เก่ง!
โคตรเก่ง!
เก่งชิบหาย!
เก่งซะจนหายใจไม่ทัน!
ไม่มีจุดอ่อนให้เห็นเลยสักนิด เล่นเอาพวกเขางงเป็นไก่ตาแตก
ต่อให้เป็นใน NBA ก็ไม่เคยเจอตัวโหดแบบนี้มาก่อน!
"โค้ชครับ เกมนี้พวกเรามีสิทธิ์แพ้สูงมาก" เมเจอร์พูดเสียงเครียด
"เกมยังไม่จบซะหน่อย"
โจทยังปากหนักแน่น "เรายังมีโอกาส..."
เมเจอร์รีบตัดบท "โจท นายเลิกพูดหลอกตัวเองได้แล้ว ถึงจะเหลืออีกครึ่งเกมจริง แต้มต่างระหว่างเรากับเซี่ยกั๋วมีแต่จะทิ้งห่างขึ้นเรื่อย ๆ!"
"ซูโม่เทพเกินไป พวกเราสู้ไม่ได้หรอก"
โค้ชอีวานส์เอ่ยช้า ๆ "ไม่เป็นไร พวกนายแค่เล่นให้เต็มที่ก็พอ อย่าให้ตัวเองต้องเสียดายทีหลัง ตอนนี้ในมหกรรมกีฬาครั้งนี้เหลือแค่ทีมบาสเราทีมเดียวที่ยังแข่งอยู่ ถึงเราจะแพ้ ก็ต้องแพ้อย่างมีศักดิ์ศรี!"
"แพ้ แต่ต้องแพ้แบบยืนหยัด!"
"ครับ โค้ช!"
-
"ปี๊บ——"
ครึ่งหลังเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
เกมเริ่มมาได้ไม่นาน ผู้เล่นทั้งห้าของทีมโอเชียน่าต่างปลุกเครื่องเต็มที่ ปล่อยความมุ่งมั่นออกมาอย่างดุเดือด
ไม่ว่าจะเป็นการส่งบอลหรือการบุกเร็ว ฝีมือทะลุเพดานยิ่งกว่าที่โชว์ในครึ่งแรกอีก
ด้วยแรงส่งของพวกเขา ลู่เฟยกับผู้เล่นอีกสามคนของเซี่ยกั๋วก็ฮึกเหิมตามไปด้วย
นี่จึงทำให้เกมในครึ่งหลังยิ่งดุเดือดขึ้นไปอีก
ทุกคนวิ่งกันไม่หยุด แย่งบอล ส่งบอล บุก; ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมพัก แถมยังไม่แสดงอาการเหนื่อยออกมาเลยสักนิด