เวลาแข่งเหลือไม่ถึงสิบวิ ผลต่างคะแนนของทั้งสองทีมทะลุไปถึง 51 แต้ม
ทีมโอเชียน่าขอยอมแพ้โดยปริยาย เกมนี้ไม่จำเป็นต้องเล่นต่อแล้ว
ถึงตรงนี้ ทีมเซี่ยกั๋วเข้ารอบจากกลุ่มเอ ได้โควต้าเข้าชิง ภายในสามวันจะกลับมาที่สนามแห่งนี้เพื่อพบกับทีมฉงอัน แย่งชิงเหรียญทองกัน
หลังจบเกม ผู้เล่นทั้งสองทีมจับมือ
โจทมองซูโม่ด้วยสีหน้าซับซ้อน เอ่ยอย่างห่อเหี่ยว "นายเก่งมาก หวังว่าจะได้เจอกันอีก"
"นายก็เก่งนะ แค่ฉันเก่งกว่านิดหน่อย"
ซูโม่ยิ้มสบาย ๆ "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คราวหลังเราคงไม่ได้เจอกันแล้ว ฉันไม่ใช่นักบาสนะ ฉันเป็นนักคณิตศาสตร์"
"บาสเป็นแค่งานอดิเรก แค่นั้นแหละ"
โจท: "..."
งานอดิเรก?
เอาพวกนักบาสอาชีพมาทำสภาพห่วยแบบนี้ แล้วบอกว่าเป็นแค่งานอดิเรก?
คนเขาไม่พูดกันอย่างนี้นะเว้ย!
เกินไปแล้ว!
เมเจและพวกทีมโอเชียน่าคนอื่นได้ยินก็หน้าบึ้ง
แต่ก็ได้แค่ทน
ใครให้เขาพูดความจริงล่ะ
คนนี่เทียบกันแล้ว บางทีมันก็ชวนให้คลั่งตาย!
ช่วงสัมภาษณ์หลังเกม
นักข่าวและตากล้องกว่าสิบคนรุมล้อมทีมเซี่ยกั๋ว คำถามถาโถมไม่หยุด
"ยินดีที่ชนะทีมโอเชียน่า เป้าหมายของทีมเซี่ยกั๋วเราคืออะไรครับ"