เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สางสนิท
ซูโม่ลุกจากที่นอนเงียบ ๆ ออกจากบ้านหลังใหญ่ รถออดี้สีดำคันหนึ่งจอดรอมานานแล้ว ในความมืด เปลวไฟปริ่ม ๆ จุดหนึ่งเห็นได้ชัดเจน
เห็นซูโม่ เทียนเป่ย์รีบบี้ดบุหรี่ในมือทิ้ง ยิ้มเขิน ๆ
"สวัสดีตอนเช้าครับ อาจารย์ซู"
"โฮะ?"
ซูโม่แปลกใจนิดหน่อย คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย "เมื่อไรถึงเริ่มสูบบุหรี่?"
"สูบมานานแล้วครับ"
เทียนเป่ย์เกาหัวแก้เขิน "ปกติผมสูบน้อยมาก จะสูบก็ต่อเมื่ออารมณ์ไม่ดีเท่านั้น"
ได้ยินดังนั้น ซูโม่แอบสงสัย "อารมณ์ไม่ดี?"
คิ้วเทียนเป่ย์ย่นจนติดกัน มุมปากฝืนยิ้มขม "ก็…ไม่ดีจริง ๆ ครับ"
สมองซูโม่หมุนเร็ว ในใจเดาได้อย่างคลุมเครือ "ไปท่าเรือก่อน"
"รับทราบ!"
เทียนเป่ย์พยักหน้าอย่างเกรงใจ
รถเคลื่อนตัว
ความเงียบคงอยู่ได้ไม่ถึงสองนาที ก็ถูกซูโม่เปิดปากตัด
"ถ้าข้าไม่เดาผิด เหตุผลที่เจ้าอารมณ์ไม่ดี ต้องเกี่ยวข้องกับหัวหน้าอวี่ใช่ไหม?"
เทียนเป่ย์ที่กำลังขับรถหายใจสะดุด มือที่จับพวงมาลัยแทบสั่น "อาจารย์ซู ทำ...ทำไมถึงรู้?"
ซูโม่ส่ายหน้าหัวเราะเบา ๆ ยกมือชี้ที่หน้าตัวเอง "เขียนไว้บนหน้าแล้วต่างหาก ผู้ชายนี่ ถ้าอารมณ์ไม่ดีก็มีแค่สองเหตุผล ไม่ก็สิ้นหวังเรื่องความรัก ไม่ก็สิ้นหวังเรื่องงาน"
"ตอนนี้เจ้าคือเจ้าสำนักลับ โอกาสสิ้นหวังเรื่องงานแทบไม่มี งั้นก็เหลือเพียงความรักล้มเหลวเท่านั้น ชัดเจนว่าต้องมีหัวหน้าอวี่เกี่ยวข้องแน่นอน"