“หรือว่าเซี่ยกั๋วไร้ผู้คนแล้ว?”
เมื่อได้ยินคำพูดเสียดแทงใจเช่นนั้น ซูโม่ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย กล่าวเรียบ ๆ ว่า “ก็แค่ไอ้เด็กอมมือ ไร้วิสัยทัศน์ เซี่ยกั๋วเราอะไรก็ขาด แต่เรื่องคนน่ะไม่เคยขาด”
“เห็นแก่ที่เจ้ายังเด็กและอ่อนหัด ข้าจะไม่ถือสาเรื่องนี้กับเจ้า”
“หึ!”
ชั่วพริบตา ฟุจิตะอิโยะก็มีสีหน้ามืดครึ้ม ก่อนจะแสยะยิ้มเย็นชา “ข้าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้า บอกว่าข้าเด็กและอ่อนหัด? มันก็ด่าตัวเองด้วยไม่ใช่หรือไง?!”
“มิใช่ ๆ”
ซูโม่เอ่ยอย่างใจเย็น “ขยะจะมาเทียบเคียงกับข้าได้เยี่ยงไร?”
“เจ้า...”
ฟุจิตะอิโยะชะงักการเคลื่อนไหว ลูกปิงปองร่วงตกไปข้างหลังเขา ในตอนนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำ สายตานั้นราวกับอยากจะฆ่าซูโม่ให้ตาย
ตลอดมา เขาคืออัจฉริยะปิงปองที่ผู้คนยกย่อง ไม่ว่าจะไปที่ใดก็เป็นจุดรวมสายตาของผู้คน
เคยถูกเหยียดหยามเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?
ทนได้ก็ทนไป ทนต่อไปก็บ้าแล้ว!
“เจ้าเล่นปิงปองเก่งไม่ใช่หรือ?”
ซูโม่ยิ้มจาง ๆ โบกไม้ปิงปองในมือ หันเข้าหาฟุจิตะอิโยะโดยตรง “ดูเหมือนจะเป็นอัจฉริยะปิงปองอะไรสักอย่าง ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ให้ข้าผู้นี้ที่เป็นอัจฉริยะข้ามแขนงมาสอนเจ้าสักหน่อยว่าปิงปองเขาเล่นกันอย่างไร”
“ปากแข็งไม่ต่างจากเป็ดตาย!”
ฟุจิตะอิโยะเคยดูการแข่งขันของซูโม่ ทั้งรู้ว่าฝีมือของซูโม่นั้นแข็งแกร่ง แต่เมื่อถูกยั่วยุเช่นนี้ ในใจก็ลืมคำสอนอันเอาใจใส่ของโค้ชไปจนหมดสิ้น
ในใจของเขาตอนนี้มีความคิดเพียงหนึ่งเดียว คือเอาชนะซูโม่!