ในห้องนั่งเล่น
ซูโม่นั่งอยู่บนโซฟา อารมณ์ดีเป็นปลิดทิ้ง
สายตาเอาแต่แอบชำเลืองไปที่ประตูห้องนอนเป็นระยะ ๆ ถึงวันนี้ เขากับเหยียนจิ่วซีก็มีบ้านหลังเล็ก ๆ ของตัวเองสักที
เงยหน้าดูเวลา บ่ายแล้วกว่าสองโมง
ซูโม่ไม่ได้ตั้งใจก็เอ่ยเสียงดังไปทางห้องนอนว่า "เสี่ยวซี อย่าแต่งตัวนานสิ เราต้องออกไปแล้ว"
ช่วงใกล้เที่ยง เขาได้รับสายจากแม่ของซู บอกให้ทั้งคู่กลับไปที่บ้านวันนี้ ร่วมโต๊ะกินข้าวเย็นด้วยกัน
"กรี๊ดด—"
เหยียนจิ่วซีเดินออกจากห้องนอนอย่างเชื่องช้า ชุดเสื้อกันหนาวสีชมพูผ้าหลวม ๆ คู่กับยีนส์ทรงตรง การแต่งตัวเรียบ ๆ ง่าย ๆ แต่กลับแผ่รัศมีความงามที่น่าตะลึง
แต่ทว่า ท่าทางการเดินของเหยียนจิ่วซีดูแปลก ๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย "เสี่ยวโม่ ฉะ... ฉันขอไม่ออกไปไหนวันนี้ได้ไหม"
เมื่อคืนเธอเล่นใหญ่กับซูโม่นานเกินไป ทำให้ตอนนี้พอก้าวเดิน ที่แสนอ่อนไหวนั่นก็ปวดแทบขาด
"สาว เป็นอะไรน่ะ"
ซูโม่เดินเข้าไปข้าง ๆ เหยียนจิ่วซี สังเกตท่าเดินของเธอเข้า คิดพลิกแวบเดียวก็เดาสาเหตุได้ จึงถามเสียงต่ำ "ที่นั่น...ปวดหรือเปล่า"
"ก็เพราะคุณนี่แหละ!"
เหยียนจิ่วซีแก้มแดงก่ำ ใบหน้าซื่อ ๆ สุดสะอาดติดรอยเย้ายวนแทบไม่ทัน ชี้หน้าด่าซูโม่เบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "คุณก็ไม่คิดถึงร่างกายฉันบ้างเลยรึไง"
"ผิดแล้ว ผิดแล้ว"
ซูโม่ยิ้มขื่นในใจ
เมื่อคืนสถานการณ์แบบนั้น จะให้ควบคุมตัวเองได้ยังไง!