บนเครื่องบินที่กำลังมุ่งหน้าสู่ประเทศต้าหยาง เสียงเย็นเฉียบดังขึ้น
“เร่งความเร็วสูงสุด ไปถึงประเทศต้าหยางให้เร็วที่สุด!”
“ครับ!” นักบินรีบตอบรับอย่างร้อนรน
หลงอู่นั่งลงด้วยใบหน้าเย็นชา สีหน้าของอีกสามคนก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน!
“อย่าให้ฉันรู้ว่าใครลงมือ ฉันจะทำให้มันอยู่ไม่เป็นสุข ตายไม่เป็นสุข!” หลงเอ้อกัดฟันกรอด
พวกเขาสี่คนว่างงาน เลยดูการถ่ายทอดสดของการแข่งนี้ไปพลาง ถือว่าเป็นการทำความรู้จักเป้าหมายที่ต้องปกป้องล่วงหน้า แต่ฉากระทึกขวัญเมื่อครู่ ทำให้ทั้งสี่คนเดือดดาลไปหมด
“ดีจริง ๆ ที่ซูโม่ไม่เป็นอะไร” หลงชีปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
“อีกสามชั่วโมงถึงประเทศต้าหยาง หวังว่าสามชั่วโมงนี้ ซูโม่จะไม่เป็นอะไร” หลงปาแม้จะดูตัวใหญ่กำยำ แต่จิตใจละเอียดอ่อนนัก พูดประโยคเดียวก็จับประเด็นสำคัญได้
หลงอู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่หลงชีแล้วพูดว่า “หลงชี รายงานสถานการณ์เมื่อครู่นี้”
“ครับ!”
หลงชีลุกขึ้นยืน วิเคราะห์ว่า “จากวิถีกระสุนเมื่อกี้ น่าจะเป็นกระสุนจาก ปืนซุ่มยิง 88 และปืนเก่ามาก อย่างน้อยยิงมานับพันนัด ปืนซุ่มยิง 88เป็นอาวุธทางทหาร ต่อให้ประเทศต้าหยางไม่ห้ามปืน คนทั่วไปก็หามาครอบครองได้ยาก ดังนั้น คนที่ต้องการลอบสังหารซูโม่ ภูมิหลังต้องไม่ธรรมดาแน่!”
“ตามข้อมูลระบุว่า ซูโม่มาที่ประเทศต้าหยางได้ไม่นาน และพักอยู่ในวิทยาเขตของกาเม่ยเล่อตลอด ระหว่างนั้นไม่เคยออกไปไหนเลย ตามหลักแล้วไม่น่าจะไปมีเรื่องกับใครได้”
หลงเอ้อพูดแทรกว่า “ฉันอ่านข้อมูลดูแล้ว ซูโม่เคยมีเรื่องทะเลาะกับนักศึกษาคนหนึ่งของกาเม่ยเล่อในมหาวิทยาลัย นักศึกษาคนนี้ชื่อโดนัลด์ หลงอู่ เธอสืบภูมิหลังครอบครัวของเจ้าโดนัลด์นี่ให้หน่อย ถ้าฉันเดาไม่ผิด ปัญหาควรจะอยู่ที่นี่แหละ!”
หลงอู่ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับหลงเอ้ออย่างผิดปกติ หยิบแท็บเล็ตอัจฉริยะขึ้นมาแล้วกดนิ้วรัว ๆ ไม่ถึงสิบวินาทีก็ได้ผลลัพธ์
“พ่อของโดนัลด์ชื่อโกรเวอร์ เป็นตัวแทนจำหน่ายเหล็กรายใหญ่ที่สุดของประเทศต้าหยาง มีอิทธิพลในนิวยอร์ลมาก จากข้อมูลระบุว่า โกรเวอร์มีลูกชายแค่คนเดียวคือโดนัลด์”