“คุณนี่มัน……”
สีหน้าของแม่ของเหยียนเริ่มหม่นลงเล็กน้อย นั่งจ้องลูกสาวบนโซฟาอย่างช่วยไม่ได้ แล้วบ่นง้อ ๆ ว่า “เสี่ยวซี เพิ่งแต่งงานเสร็จได้ไม่กี่วัน นี่จะเริ่มขุดหลุมฝังแม่แล้วเหรอ?”
เมื่อก่อนลูกสาวเธอน่ารักน่าเอ็นดู ฉลาดเข้าใจดีแค่ไหน!
ต่อหน้าคนอื่นแทบไม่พูดจาโพล่งประโยคเกิน ให้เกียรติเธอเต็มที่
แต่ตอนนี้แต่งงานได้กี่วันกัน?
ถึงขั้นขุดหลุมฝังเธอต่อหน้าญาติผัวกับลูกเขยแล้ว นี่มัน……
เฮ้อ สำนวนที่ว่าลูกสาวแต่งออกเหมือนน้ำราดพื้น คำนี้ไม่ผิดเลยจริง ๆ
เหยียนจิ่วซีแก้มแดงระเรื่อ รีบนั่งลงข้างแม่ กอดแขนแม่ไว้แล้วอ้อนวอน “แม่จ๋า หนูแค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง แม่เก่งที่สุดในโลกเลย เรื่องความรู้เรื่องเพชรสี สำหรับแม่มันแค่เรื่องจิ๊บจ๊อยไม่ใช่เหรอ”
แม่ของเหยียนมองลูกสาวเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน กวาดสายตากวาดลูกสาวขึ้นลงอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เปลี่ยนเป้าไปมองซูโม่ ยิ้มแฉ่งถามว่า “เสี่ยวโม่ คุณให้เสี่ยวซีกินยาสลบสติอะไรเข้าไป?”
“แค่ไม่กี่วันเอง แม่รู้สึกว่าลูกสาวถูกคุณทำให้เสียคนแล้ว เมื่อก่อนเขาไม่ใช่แบบนี้ เรื่องนี้ความผิดของคุณแน่นอน”
ซูโม่: “……”
เขา พูดอะไรลงไป?
เขา ทำอะไรลงไป?
ทำไมหม้อใบยักษ์ถึงร่วงหัวมาโดนเขาลงพอดีแบบนี้!
ยิ่งกว่านั้น เมียเขาตอนนี้ก็น่ารักดีไม่ใช่เหรอ?
น่ารัก ขี้เล่น สดใสขนาดนี้!
มันเกี่ยวข้องอะไรกับสองคำว่า ‘เสียคน’ แม้แต่บาทเดียว?