"เริ่มขนของขึ้นเครื่อง!"
"รับทราบ!"
ทหารแปดนายรับคำสั่งทันที สองคนช่วยกันยกกล่องไม้ใบเล็กเดินไปยังเครื่องบิน ส่วนที่เหลืออีกหกคนล้อมรอบกล่องไม้ใบใหญ่ ต่างจับจุดออกแรงของตัวเองแล้วออกแรงพร้อมกัน
แต่...กล่องไม้ก็ยังนิ่งเงียบไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
เห็นฉากนี้ ใบหน้าของซูโม่ก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา
คิดอะไรอยู่?
ถ้าคนกลุ่มนี้ยกมันได้ ชื่อ 'ซู' ของเขาเอียงกลับด้านไปเขียนเลย!
"ผมจะนับหนึ่ง สอง สาม แล้วออกแรงพร้อมกันนะ!"
"ได้!"
"หนึ่ง สอง สาม — ออกแรง!"
หน้าทั้งหกคนแดงก่ำจนแทบระเบิด แต่กล่องไม้ก็ยังคงนิ่งเงียบเช่นเดิม
บรรยากาศตึงเครียดจนอึดอัดไปชั่วขณะ
ใบหน้าของทั้งหกร้อนวูบวาบ ต่างทำหน้าเหมือนเจอผีกลางวันแสก ๆ
เมื่อกี้ตอนที่กล่องไม้ใบนี้ถูกขนมาด้วยรถบรรทุก พวกเขาเห็นกับตาตัวเองเลยว่าซูโม่คนเดียวอุ้มกล่องลงจากรถบรรทุกมา ทั้งที่หน้าตายังสบาย ๆ ไม่เห็นจะลำบากเลย ภาพนั้นยังติดตาจนจำได้แม่นยำ
ตามตรรกะแล้ว กล่องไม้ใบนี้ควรจะเบามาก ๆ สิ!
แต่ทำไม...
ถึงยกไม่ขึ้น???
คนทั้งหกไม่รู้เลยว่าสภาพร่างกายของซูโม่นั้นไกลจากความเรียบง่ายตามที่เห็น พลังของเขาตอนนี้ได้ถึงขั้นสยองขวัญสุดขีดไปแล้ว
"เอ๊ะฮืม—"
ซูโม่เดินไปหาคนทั้งกลุ่ม ตบกล่องไม้เบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ "ของข้างในนี่หนักมาก ใช้แรงคนไม่กี่คนยกไม่ไหวหรอก ไปเอารถโฟล์คลิฟท์มาดีกว่า"
"อาจารย์ซู แล้วเมื่อกี้ท่าน..."
"ครับ อาจารย์ซู"
ทหารผิวคล้ำคนหนึ่งรีบเบียดสกัดเพื่อนที่กำลังจะพูดต่อ แล้วก้มหัวให้ซูโม่อย่างเคารพ ก่อนลากเพื่อนไปยังรถโฟล์คลิฟท์ที่จอดอยู่ไกลออกไป