ซูโม่แผ่มือทั้งสองออกด้านข้าง สายตาจ้องมั่นไปที่ผู้อาวุโสเฉิน
ชั่วขณะนั้น ผู้อาวุโสเฉินพูดไม่ออกสักคำ
ความจริงก็เป็นเช่นที่ซูโม่กล่าวจริง ๆ ขีปนาวุธระดับสิบจะบินลอดผ่านน่านฟ้าประเทศอื่นไปได้นั้น เกือบเป็นไปไม่ได้เลย
ไม่มีประเทศไหนยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก เพราะนั่นคือเส้นตาย
ไม่มีทางต่อรองกันได้เลย!
ผู้อาวุโสเฉินรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาหน่อย ๆ จึงพูดว่า "งั้นก็ไปคิดหาวิธีอื่นสิ ไอ้หนู ทำไมต้องเสี่ยงภัยด้วยตัวเองด้วยวะ? เบื่อชีวิตแล้วหรือไง???"
"ก็ไม่ใช่หรอก"
ซูโม่หัวเราะเบา ๆ แล้วว่า "โลกน่ะสวยงามขนาดนี้ ผมยังไม่ได้เที่ยวรอบให้ทั่วเลย จะไปเบื่อชีวิตได้อย่างไร? ที่กล้าทำแบบนี้เพราะผมมั่นใจอย่างแท้จริงว่าจะถอนตัวได้อย่างปลอดภัยทั้งตัว!"
เห็นซูโม่มั่นใจขนาดนี้ ผู้อาวุโสเฉินก็เงียบไป
เรื่องของซูโม่ เขาไม่เคยสงสัยเลยสักครั้ง
แต่พอคิดว่าซูโม่จะบุกไปเยือนวิหารเทพ ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้
เห็นดังนั้น ซูโม่จึงพูดล้อ ๆ ว่า "ผู้อาวุโสเฉินครับ ผมยังห่วงเสี่ยวซีอยู่เลย ท่านว่าผมจะใจดายให้นางเป็นหม้ายได้ยังไง?"
"ฮึ่ม!"
ผู้อาวุโสเฉินยิ้มมุมปากเยาะเย้ย แล้วแซะว่า "ผู้หญิงดี ๆ อย่างเสี่ยวซีทำไมต้องมาเป็นหม้ายเพราะแกล่ะ แกตายนอกบ้านไปเลยยิ่งดี เดี๋ยวเธอจะได้หาคนที่ดีกว่าแกมาใหม่"
"……"
คำพูดนี้น่ะนะ——
เกินไปแล้ว!!!
"ฉิบหาย~~"
ซูโม่เบ้ปากแล้วโต้กลับว่า "แล้วมีใครดีกว่าผมอีกเหรอ?"
ผู้อาวุโสเฉิน: "……"
"ต้องไปให้ได้เลยหรือ?"