/>“หนึ่งในสิบเหรอ?”
พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าของคนมีอำนาจส่วนใหญ่ก็บิดเบี้ยวขึ้นทันที
“เยอะไปแล้ว!”
“หนึ่งในสิบ? ล้อเล่นอะไรกัน!”
“ใช่สิ เราไม่ใช่เซี่ยกั๋วนะ จำนวนขีปนาวุธนิวเคลียร์ของพวกเรามีน้อยจนน่าสมเพชอยู่แล้ว ถ้าจะให้สนับสนุนสักหนึ่งสองลูกยังพอคุยกันได้ แต่ถ้าให้หนึ่งในสิบนี่ไม่มีทาง!”
……
ชั่วขณะนั้น คนมีอำนาจทั้งหลายต่างพากันพูดเสียงดังฟังชัด โต้แย้งกันอย่างมีเหตุผล
สรุปความก็คือความหมายเดียว
ไม่ได้!
ต่อสถานการณ์แบบนี้ ประมุขแม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่พอเห็นภาพตรงหน้าก็ยังอดรู้สึกเย็นวาบในใจไม่ได้
ถึงขั้นนี้แล้ว คนพวกนี้ยังเหลียวแลแต่ผลประโยชน์ตรงหน้าของตัวเอง ไม่สนใจภาพรวมเลยสักนิด
ไม่ได้แปลว่าการกระทำแบบนี้ผิด หากตอนนี้เป็นสงครามโลก วิธีคิดแบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว
แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้น ตอนนี้มนุษยชาติกำลังถูกอารยธรรมนอกโลกรุกราน มหาอำนาจระดับสุดยอดอย่างหวนซวีกั๋วกำลังเผชิญความเสี่ยงถูกทำลายประเทศ ถ้ายังมานั่งคำนวณกำไรขาดทุนต่อไป ช่างโง่เขลาเกินไป
ปากตายแล้ว ฟันก็หนาว!
“ทุกท่านเงียบหน่อย”
ประมุขลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมเข้าใจความคิดของทุกท่านดี ใช่ แม้ตอนนี้เราจะปล่อยวางวิกฤตของหวนซวีกั๋วไว้ สิ่งมีชีวิตนอกโลกที่จะทำลายประเทศนั้นก็ต้องใช้เวลาอีกมากมาย ทุกท่านไม่ต้องทำอะไรเลยก็ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้”
“แต่ทุกท่านเคยคิดไหม ตอนนี้ที่รุกรานโลกมีเพียงสิ่งมีชีวิตนอกโลกเพียงตัวเดียว พิกัดของโลกเปิดเผยอยู่ต่อสายตาอารยธรรมนอกโลกแล้ว กองกำลังเสริมอาจกำลังมุ่งหน้ามา แค่ตัวเดียวก็ย่ำประเทศฮวนซวี่จากด้านหน้าจนราบคาบ ถ้าฝ่ายนั้นส่งมาเป็นร้อยเป็นพันตัว เราจะเอาอะไรไปต้าน?”