แน่นอนว่าซูโม่แค่ฉวยโอกาสนิดหน่อย ยังไม่ได้ทะลวงผ่านหน้าต่างกระดาษแผ่นสุดท้ายจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่สภาพร่างกายเขาก็ไม่เอื้อให้ทำเรื่องแบบนั้นแล้ว!
ถึงปากจะพร่ำบอกว่าไม่เป็นไร แต่แผลไฟไหม้บนตัวซูโม่นั้นสาหัสจริง หากเป็นคนทั่วไปล่ะก็ เกรงว่าคงเหมือนที่หมอผู้หญิงพูดไว้ ต้องใช้ชีวิตด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลไฟไหม้ไปตลอด
สาเหตุที่ซูโม่ไม่กังวล เป็นเพราะสกิลติดตัว "ฟื้นฟู" แต่ไม่กังวลก็ส่วนไม่กังวล ความรู้สึกแสบร้อนบนร่างกายนั้นมีอยู่จริง แค่แตะเบา ๆ ก็ทำเอาเขากัดฟันเหยเกแล้ว
เหยียนจิ่วซียืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย จัดเสื้อผ้าบนร่างที่ดูยับย่นเล็กน้อย ใบหน้างามระเรื่อด้วยสีแดงระเรื่อแห่งความอาย เมื่อกี้มือใหญ่ของซูโม่ซุกซนบนตัวเธอไม่น้อยเลย
"บาดเจ็บอยู่แล้วยังไม่รู้จักอยู่นิ่ง อีกแล้ว..."
"พูดอย่างนี้ไม่ได้นะ"
ซูโม่หัวเราะหึหึ สีหน้าทำเป็นจริงจังชอบธรรม "นั่นมันความผิดเธอชัด ๆ ใครใช้ให้เธอสวยขนาดนี้ล่ะ?"
"ปากหวาน!"
เหยียนจิ่วซีกลอกตาใส่ซูโม่ ในดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เอ่ยเสียงเบา "เสี่ยวโม่ หิวไหม?"
"พอเธอถามอย่างนี้ ข้าก็หิวขึ้นมาจริง ๆ"
ซูโม่เกาหัวอย่างเขิน ๆ ตอนเช้าแค่กินอาหารบนเครื่องไปพอประทัง ตอนนี้บ่ายสามโมงแล้ว พอเหยียนจิ่วซีถาม ความรู้สึกหิวก็ถาโถมเข้ามาทันที
"งั้นข้าออกไปซื้อข้าวมาให้นะ"
"ขอบใจภรรยา"