เช้าแปดโมงตรง
เหยียนจิ่วซีพาเย่ไฉเว่ยเดินออกมาจากห้อง พอเห็นซูโม่ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง เธอก็ย่องเบา ๆ ไปด้านหลังของซูโม่ กำลังจะทำอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของซูโม่
“สาวน้อย ตื่นแต่เช้าได้ยังไง?”
ซูโม่หันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เครื่องบินสิบโมงถึงจะบิน เธอนอนเพิ่มอีกหน่อยก็ได้นะ”
เหยียนจิ่วซีทำปากยื่น เอ่ยเชิงต่อว่า “เธอเล่นตามบทฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?”
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ทำหน้าจริงจังแล้วพยักหน้า “เมื่อกี้ไม่นับ เริ่มใหม่”
พูดจบ ก็หันหลังกลับไป
เหยียนจิ่วซีหัวเราะคิกคัก ปิดตาซูโม่ด้วยสองมือ แล้วทำเสียงหลง ๆ “ทายสิว่าฉันเป็นใคร?”
“เธอเป็นใคร?”
ซูโม่กอดอก ทำท่าตกใจกลัวสุดขีด “ผมไม่มีเงิน ขอร้องเถอะปล่อยผมไปเถอะ”
“หึ!”
เหยียนจิ่วซีพูดอย่างภาคภูมิใจ “ภูเขาลูกนี้ฉันเปิด ต้นไม้ต้นนี้ฉันปลูก ถ้าไม่มีเงิน ฉันก็ทำได้แค่พาเธอกลับไปเป็นสามีที่ถูกจับมาของฉัน!”
“ไม่ได้นะ ผมไม่ใช่คนง่าย ๆ”
ซูโม่ยกมุมปากเล็กน้อย “แน่นอน ถ้าเธอยังยืนยันขนาดนั้น ผมก็จำใจต้องยอมรับเสียหน่อย แต่สามีที่ถูกจับมาน่ะไม่เอาแล้ว สาวน้อยเอาเป็นภรรยาที่ถูกจับมาของผมนี่แหละ!”
“ถุย!”
เหยียนจิ่วซีถุยน้ำลายเบา ๆ แล้วปล่อยมือออก “คิดไปได้”
เย่ไฉเว่ยที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรเห็นภาพนี้ ก็เอามือปิดปากหัวเราะเบา ๆ
พี่ชายกับพี่สาวตลกจัง...
ได้ยินเสียงหัวเราะ ใบหน้าสวยของเหยียนจิ่วซีก็แดงวาบ พูดตามตรง จู่ ๆ มีเจ้าตัวเล็กอย่างเย่ไฉเว่ยเข้ามา เธอรู้สึกไม่ชินจริง ๆ