“ไม่งั้น ราคาที่ข้าพเจ้าเสนอจะถูกลงกว่านี้อีก!”
“……”
เมื่อฟังคำของซูโม่ ทุกคนในห้องอึ้งงันไปพร้อมกัน
แต่ความอึ้งนั้นก็มาพร้อมความตื่นตะลึงลึก ๆ ในใจ
“ปัง!”
ผู้อาวุโสเฉินฟาดมือลงโต๊ะเสียงดัง จนทุกคนสะดุ้งกระเจิง
“เดี๋ยวนะ แกควรบอกให้ชัดตั้งแต่แรกสิ! บอกแบบนี้เราจะได้ไม่ต้องนั่งกุ๊กกิ๊กกันอยู่นานสองนาน!”
สองหมื่นล้านนี่ไม่ใช่จำนวนน้อย แต่สำหรับเซี่ยกั๋วแล้วก็ไม่ถือเป็นปัญหาอะไร
เงินก้อนนี้ยังน้อยกว่าค่าธรรมเนียมการให้สิทธิ์เทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นที่ 5 ของประเทศเพียงหนึ่งปีเสียอีก
ถ้าซูโม่บอกแต่แรกว่าการสร้างสถานีอวกาศระหว่างประเทศใช้เงินแค่สองหมื่นล้าน เขาตัดสินใจอนุมัติไปนานแล้ว ไม่ต้องขออนุมัติใครเลย
อำนาจแค่นี้ เขายังมีอยู่!
ซูโม่เบะปาก บ่นพึมพำเสียงเบาว่า “ให้บอกก็ต้องให้เชื่อก่อนสิ!”
“ถ้าไม่อธิบายให้ชัด แล้วพวกท่านจะเชื่อข้าพเจ้าเหรอ?”
“ฮืม!”
“ฮึก ๆ —”
...
ภายในห้องประชุม ดังเสียงไอแก้เขินขึ้นมารอบหนึ่ง
ผู้อาวุโสเฉินหัวเราะเยาะพลางด่าเล่นว่า “แกก็เลิกหยันพวกเราได้แล้ว”
“แผนสร้างสถานีอวกาศก็ตกลงกันแบบนี้ แกเป็นหัวหน้าโครงการ คนทั้งสถาบันอวกาศข้าให้หมด จะจัดการยังไง แกคิดเอง”
“รับทราบ!”
ซูโม่ยิ้ม แล้วขมวดตาใส่ผู้อาวุโสเฉิน “แต่ว่า ข้าพเจ้ามีเรื่องอีกอย่างที่ต้องรบกวนท่านช่วยหน่อย”
“เรื่องอะไร?”
ผู้อาวุโสเฉินงงเป็นไก่ตาย
ซูโม่ถูมือเข้าหากัน แล้วเล่าความที่คิดไว้ออกมา
“เรื่องมันอย่างนี้ครับ ช่วงนี้ผมกำลังตั้งทีมเทคโนโลยีอยู่ รายชื่อผู้เชี่ยวชาญท่านก็ทราบแล้ว ถ้าผมต้องเพลียดแพลีย์กับการศึกษาเรื่องสถานีอวกาศระหว่างประเทศ ก็ไม่มีแรงไปดูแลพวกนี้ ผมเลยอยากรบกวนให้ท่านช่วยระดมคน รวมถึงงานก่อสร้างฐานที่ตั้งของทีมเทคโนโลยีด้วย”