สิ้นคำพูดของระบบ มือของซูโม่ก็มีผลไม้สีแดงปรากฏขึ้น
ผลไม้สีแดงมีขนาดพอ ๆ กับถั่ววอลนัททั่วไป ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ
ซูโม่พิจารณามันอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่เคยเห็นผลไม้ชนิดนี้มาก่อน ต้องรู้ไว้ว่า ด้วยความรู้ในสมองตอนนี้ของเขา เกี่ยวกับผลไม้บนโลกนั้นรู้จักเป็นอย่างดี แต่ไม่เคยเห็นผลไม้แบบนี้เลย
ศึกษาอยู่พักหนึ่ง ซูโม่ก็ได้ข้อสรุป
เจ้านี่ ไม่ใช่ของบนโลก!
นี่ก็เป็นเรื่องปกติ
เพราะถึงอย่างไร นี่คือสิ่งที่ระบบสร้างขึ้นมา จะแปลกก็ตรงที่ถ้ามันมีบนโลก
เมื่อค้นคว้าไม่ได้ความอะไร ซูโม่ก็ยัดผลไม้สีแดงเข้าปากในคำเดียวโดยตรง
หลังจากกินเสร็จ ในปากของซูโม่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่น ช่างหวนคิดถึงรสชาติไม่รู้จบ
อร่อยเกินไปแล้ว!
ถ้าเป็นไปได้ ซูโม่ก็อยากกินให้อิ่ม
แน่นอน แค่คิดก็พอแล้ว…
ไม่ถึงหนึ่งนาที ร่างกายของซูโม่ก็ร้อนรุ่มขึ้นมา
ไม่นานนัก ชุดนอนบนตัวซูโม่ก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผิวเปลี่ยนเป็นสีแดง จากนั้นก็เปลี่ยนจากแดงเป็นดำ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ความรู้สึกร้อนนี้ถึงค่อย ๆ จางหายไป
ซูโม่มองดูผิวสีดำสนิทบนแขน อดไม่ได้ที่จะคิ้วกระตุก
นี่คืออะไร?
กินผลไม้ความชำนาญแล้วมีผลข้างเคียงด้วยเหรอ?
ไม่ใช่แล้ว!
ซูโม่ใช้เล็บขูดผิวเบา ๆ ส่วนที่ถูเล็บขูดนั้นช่างเรียบลื่นดุจหยก
ส่วนในเล็บของซูโม่ก็เต็มไปด้วยสารสีดำ เขาสูดดมด้วยความสงสัย ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นเน่าก็ตลบในจมูก