“โอ้?”
แม่ของเหยียนมองซูโม่ด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มจางๆ “มีอะไรก็นั่งลงคุยกันก่อน”
“ขอบคุณครับคุณน้า”
ซูโม่นั่งลงตรงข้ามแม่ของเหยียน ท่าทางสุขุมนั่นทำให้แม่ของเหยียนพึงพอใจมาก
“ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร?”
“คืออย่างนี้ครับ ผมอยากสอบถามว่าคุณน้าพอรู้จักช่องทางหาเงินเร็วๆ บ้างไหม?”
“ถามทำไมรึ?”
“มีงานวิจัยชิ้นหนึ่งต้องใช้เงินนิดหน่อยน่ะครับ ก็เลยอยากใช้ช่วงปิดเทอมนี้หาเงินด้วยตัวเอง”
แม่ของเหยียนได้ยินก็อดพูดไม่ได้ “เด็กคนนี้ น้าไม่ได้บอกแกแล้วเหรอ? ถ้าต้องใช้เงินก็บอกน้าตรงๆ เลย”
“คือคุณน้า ครั้งนี้ช่างมันก่อนเถอะครับ”
สีหน้าซูโม่ดูประหลาดนิดหน่อย ก็เขาจะซื้อเครื่องฉายแสงลิโทกราฟีนี่นา อะไรที่ราคาเริ่มต้นเป็นหมื่นล้าน จะให้เขาหน้าด้านเอาเงินแม่ของเหยียนมาใช้ได้ยังไง?
“เสี่ยวโม่ ลองบอกน้าสิ ครั้งนี้ต้องใช้เงินเท่าไหร่?”
แม่ของเหยียนคลุกคลีอยู่ในวงการธุรกิจมาหลายปี ย่อมสังเกตเห็นความผิดปกติได้บ้าง
ซูโม่ถูมืออย่างเก้ๆ กังๆ เก้อเขิน “เป็นหมื่นๆ ล้านครับ”
แม่ของเหยียน: “...”
เป็นหมื่นๆ ล้าน?
โอ้โห!
นี่จะวิจัยอะไรกันแน่?
ถึงต้องใช้เงินเป็นหมื่นเป็นพันล้าน?
วิจัยจรวดรึไง?
แค่กๆ —
“เสี่ยวโม่ ทำไมถึงต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้?”
แม่ของเหยียนมีทรัพย์สินมหาศาล ต่อให้ควักออกมาสามห้าร้อยล้านก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่าทีเดียวเป็นหมื่นล้าน เธอก็เอามาให้ไม่ได้