ของชิ้นส่วนห้าพันล้าน ขอเพิ่มอีกยี่สิบชุด?
นั่นก็หนึ่งแสนล้านเลยนะ!
โอ้ยตาย!
นี่มัน… ใช้เงินเป็นเล่นไปแล้ว!
ได้ยินคำพูดของซูโม่ มุมปากของเกาหางก็กระตุกเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองท่านเฉินที่อยู่ข้าง ๆ แววตาเต็มไปด้วยการถามไถ่
“มองฉันทำไม?”
ท่านเฉินหน้าบึ้ง “ไม่ได้ยินที่ซูโม่พูดหรือไง?”
“ครับ!” เกาหางหดคอรีบพยักหน้า
ท่าทีของท่านเฉินชัดเจนมาก ซูโม่พูดอะไร ก็ทำตามนั้น!
ซูโม่ไม่ได้ใส่ใจกับฉากนี้ สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับชิ้นส่วนในกล่องทั้งหมด มือทั้งสองหยิบชิ้นส่วนที่มีลักษณะเหมือนฐานขึ้นมา แล้วออกแรงเบา ๆ
“แกร๊ก——”
เสียงโลหะดังกริ๊งเบา ๆ ชิ้นส่วนสองชิ้นก็ประกบเข้ากันแล้ว
ซูโม่ไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหว เขาประกอบต่อไปเรื่อย ๆ การเคลื่อนไหวของมือทั้งสองเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เร็วจนทุกคนมองไม่ทัน ชิ้นส่วนก็ถูกประกอบเข้ากับฐานแล้ว
“แกร๊ก ๆ——”
“แกร๊ก ๆ——”
ไม่นาน เครื่องจักรขนาดเล็กเครื่องหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน รูปร่างภายนอกคล้ายกับขาตั้ง ขาตั้งด้านบนวางกระบอกโลหะยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตร ตรงกลางกระบอกกลวง ทุกคนไม่มีใครดูออกว่ามันคืออะไร
ซูโม่ไม่ได้อธิบายอะไร หยิบลูกบอลโลหะกลวง ๆ ใส่องไปในร่องลับของกระบอก
“วิ๊ง——”
อากาศตรงกลางกระบอกบิดเบี้ยวขึ้นมา ทำเอาทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก
นี่อะไร?
ทว่า ภาพนี้เมื่อเห็นในสายตาของซูโม่ ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเผยความยินดีออกมาเล็กน้อย