เหตุการณ์แทรกเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ถูกชายคนนั้นคลี่คลายลงได้ด้วยคำพูดเดียว ทำให้ซูโม่แปลกใจอยู่ไม่น้อย
เขาอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ ดูเหมือนหมู่มวลบุรุษเพศต่างก็มีไม้เด็ดเป็นของตัวเองสินะ!
ทั้งสองพักกันสักพัก เหยียนจิ่วซีก็เป็นฝ่ายเปิดปากบอกเลิกทริปช้อปปิ้งครั้งนี้
อากาศมันร้อนเกินไปแล้ว!
ระหว่างทางกลับบ้าน เหยียนจิ่วซียังคงบ่นไม่หยุด "ทำไมวันนี้แดดถึงได้แรงจ๋าขนาดนี้เนี่ย? พักบ้างไม่ได้รึไง!"
กว่าจะได้ออกมาช้อปปิ้งสักครั้ง ดันมาโดนสภาพอากาศทำเอาป้อเป้เสียได้
ซูโม่ที่กำลังขับรถอยู่ดี ๆ ก็เกิดชะงักงัน ก่อนจะเหยียบเบรกจมมิด
"ซ่า——"
แม้ความเร็วรถจะไม่มาก แต่ก็ทิ้งรอยดำไว้บนถนนสองเส้น
การเบรกกะทันหันนี้ ทำให้เหยียนจิ่วซีตกใจร้องลั่น "เสี่ยวโม่ นายทำบ้าอะไรน่ะ?"
ถ้าไม่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้ เธอหัวทิ่มใส่กระจกหน้ารถแน่
"หา?"
ซูโม่ได้สติ รีบถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน "เสี่ยวซี เจ็บตรงไหนรึเปล่า?"
เมื่อกี้เขาเผลอทำไปตามสัญชาตญาณล้วน ๆ คำพูดของเหยียนจิ่วซีจุดประกายแรงบันดาลใจให้เขา
พระอาทิตย์?
พระอาทิตย์!
พระอาทิตย์!!!
เหยียนจิ่วซีนวดไหล่ที่เจ็บระบม ดวงตาเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ "เสี่ยวโม่ นายจะฆาตกรรมฉันรึไง?"
"กระแอม——"
ซูโม่หัวเราะแห้ง ๆ น้ำเสียงเจือด้วยความตื่นเต้นจริงจัง "เสี่ยวซี ฉันรักเธอจะตายไป ฉันเจอทางแก้ปัญหาพลังงานแล้ว!"
"หืม?"
เหยียนจิ่วซีมึนตึ้บ นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เกี่ยวอะไรกับที่เธอพูดเมื่อกี้ด้วย?