"เสี่ยวโม่ นายมีใบขับขี่เหรอ?"
เหยียนจิ่วซีกระพริบตาปริบ ๆ เธอไม่เคยเห็นซูโม่สอบใบขับขี่เลย ในใจอดบ่นพึมพำไม่ได้
ขับรถไม่มีใบขับขี่ = มือสังหารบนท้องถนน!
ซูโม่ยกยิ้มมุมปาก มือซ้ายสะบัดเล็กน้อย ราวกับเล่นกล ใบขับขี่ก็ปรากฏบนมือ "นี่ไง เห็นมั้ยล่า!"
"เอ๊ะ?"
เหยียนจิ่วซีงุนงงหนักกว่าเดิม อดถามไม่ได้ "นายไปสอบใบขับขี่ตอนไหน?"
เธอไม่เคยได้ยินซูโม่บอกว่าจะสอบใบขับขี่เลย แถมช่วงนี้ ซูโม่ไปไหนมาไหนเธอก็รู้แทบทั้งหมด ไม่น่ามีเวลาสอบใบขับขี่เลยสักนิด
"ความลับ"
ซูโม่จงใจทำเป็นปิดบัง
ใบขับขี่ในมือเขาจริง ๆ ไม่ได้มาจากการสอบ แต่เป็นที่ท่านเฉินอนุมัติให้เป็นกรณีพิเศษ คราวไปตี้ตู เขาไม่ใช่แค่ได้ใบจบการศึกษา แต่ยังคว้าใบขับขี่ติดมือมาด้วย
เหยียนจิ่วซีทำหน้าเต็มไปด้วยความกังขา "นาย... จะไหวเหรอ?"
"เสี่ยวซี จำไว้เลย ไม่ว่าตอนไหนก็ห้ามถามผู้ชายว่าไหวไม่ไหว"
ซูโม่พูดเสียงเรียบ "ถามเมื่อไหร่ ก็ต้องไหว!"
"ถุย!"
เหยียนจิ่วซีหน้าแดงซ่าน ดูเหมือนจะนึกถึงภาพที่ไม่เหมาะกับเด็กขึ้นมา
ช่วยไม่ได้นะ ซูโม่ทั้งวันพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าเธอ จะให้ใจไม่คิดไปไกลก็คงเป็นไปไม่ได้
ยี่สิบนาทีต่อมา
ถนนซื่ออวี่ ชั้นแปดของห้างสรรพสินค้าตึกปักกิ่ง
เพอร์เฟกต์ โฮม
"ยินดีต้อนรับค่ะ ลูกค้าทั้งสองท่านสนใจดูอะไรดีคะ?"
พอเดินเข้าร้าน ก็มีพนักงานขายสาววัยสามสิบต้น ๆ เดินมาต้อนรับ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม น้ำเสียงสุภาพมาก