ซูโม่รีบอธิบายว่า “จริง ๆ ก็โอเคนะ เพราะเตรียมแผนการรักษามานานพอสมควรแล้ว ถึงเวลาลงมือรักษาซะทีดี”
ด้วยเหตุผลหลายประการ แผนการรักษาถูกเขียนใหม่ไปแล้วทั้งชุดใหญ่
“งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันพาเวยเวยไปโรงพยาบาลเลย”
“ครับ”
วางสาย
เหยียนจิ่วซีเปิดปากถามว่า “เสี่ยวโม่ เล่าให้ฟังได้ไหมว่าแผนการรักษาชุดนี้มีอัตราสำเร็จเท่าไหร่”
คำถามนี้เธออยากถามตั้งแต่ระหว่างทางมาโรงพยาบาลแล้ว
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ครุ่นคิดสักครู่ “ถ้าดูตามกรณีปกติ แผนการรักษาที่วางไว้ตอนนี้มีอัตราสำเร็จราว 4%”
“อะไรนะ?!”
เหยียนจิ่วซีเบิกตากว้าง จ้องซูโม่อย่างไม่เชื่อสายตา “อัตราสำเร็จแค่ 4%?”
“ราว ๆ นั้น”
“……”
เหยียนจิ่วซีแสดงความกังวลออกมาเต็มหน้า สีหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ “เสี่ยวโม่ งั้นเรารอดูก่อนดีไหม บางทีอาจมีแผนการรักษาที่ดีกว่านี้ ตอนนี้อาการของเวยเวยค่อนข้างนิ่ง ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเลย”
อัตราสำเร็จ 4%……
พูดสวย ๆ ก็คือการเสี่ยง พูดตรง ๆ ก็คือการไปตาย!
ในสายตาเธอ อาการของเย่ไฉเวยตอนนี้ถือว่านิ่งมาก
แม้เซลล์มะเร็งในร่างกายจะค่อย ๆ ลุกลาม แต่ความเร็วในการลุกลามช้ามาก
ตามการคำนวณของซูโม่ ด้วยความเร็วลุกลามแบบนี้ เธอยังมีเวลาอยู่อีกอย่างน้อย 7-8 ปี
7-8 ปี ช้าพอที่จะเปลี่ยนแปลงได้หลายอย่าง
สิ่งที่ตอนนี้เป็นไปไม่ได้ อาจกลายเป็นไปได้ในอีก 7-8 ปีข้างหน้า
รอจนกว่าจะมีแผนการรักษาที่ดีกว่านี้ ค่อยรักษาก็ยังไม่สาย