ข้อสอบที่นักคณิตศาสตร์ระดับห้าเป็นคนออก ตามหลักแล้วไม่ควรจะง่ายขนาดนี้สิ
ถ้าผู้เข้าสอบเกาเข่ารู้ความคิดของเหลยหย่งหมิงในตอนนี้ คงพูดออกมาสองคำ
“ไปตายซะ—”
แบบไม่เหลือลมหายใจให้ด้วย!
ง่ายเหรอ?
ง่ายบ้านแกสิ!!!
ฟังเหลยหย่งหมิงพูดจบ เหยียนจิ่วซีก็ส่ายหน้า “ก็ไม่ถึงกับอย่างนั้นค่ะ”
“จริง ๆ แล้วข้อสอบคณิตศาสตร์ปีนี้ไม่ได้ง่ายเลย แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับข้อสอบคณิตศาสตร์ฉบับแรกของปีก่อน ก็ต้องง่ายกว่ามากอยู่แล้ว ต่อให้เทียบกับฉบับที่สอง ก็ยังง่ายกว่านิดหน่อย”
“ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะปีก่อนเสี่ยวโม่เพิ่งได้เป็นผู้ออกข้อสอบเกาเข่าครั้งแรก ยังไม่มีประสบการณ์เท่าไรค่ะ”
ดวงตาคู่งามสดใสของเธอจ้องมองเหลยหย่งหมิง “ประกอบกับกระทรวงศึกษาธิการขอให้เขาเพิ่มความยากครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงได้เกิดเรื่องน่าเศร้าเมื่อปีก่อนขึ้นค่ะ”
“แค่ก ๆ—”
เหลยหย่งหมิงก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด สีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
เขาย่อมฟังออกถึงความไม่พอใจที่แฝงอยู่ในคำพูดของเหยียนจิ่วซี
ปีก่อนซูโม่โดนผู้เข้าสอบจากตี้ตูด่ายับเพราะข้อสอบคณิตศาสตร์ และต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดก็คือเขา...
เหยียนจิ่วซีพูดต่อ “เพราะอย่างนั้น เสี่ยวโม่ถึงได้สรุปประสบการณ์จากปีก่อน แล้วกำหนดระดับความยากของข้อสอบคณิตศาสตร์ขึ้นมาค่ะ”
“จริง ๆ แล้วข้อสอบคณิตศาสตร์ปีนี้ไม่ได้ง่ายเลย เมื่อเทียบกับข้อสอบระดับประเทศในช่วงหลายปีก่อน ระดับความยากยังเพิ่มขึ้นไม่น้อยด้วยค่ะ”
“ท่านหัวหน้าใหญ่เหลย อย่าเพิ่งด่วนสรุปไปก่อนนะคะ ข้อสอบคณิตศาสตร์ปีก่อนยากเกินไปจริง ๆ”