“ไม่อยากยุ่งกับนาย อย่ามาพูดกับฉัน”
เหยียนจิ่วซีทำปากยื่น มาดน่ารักขี้งอนแบบนั้น ทำเอาซูโม่ขำอยู่ในใจ
ก็แม่สาวนี่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนแท้ ๆ ...
เขาดูไม่ได้ทำอะไรเลย แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนร้ายซะงั้น
ใส่ร้ายกันเกินไปแล้ว!
“เอาละน่า สาวน้อย ฉันผิดเอง โอเคไหม?”
ซูโม่จับมือเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซีไว้ แล้วยอมรับผิดอย่างรวดเร็ว
ไม่ผิด?
ไม่ผิดแล้วจะยอมรับผิดไม่ได้รึไง?
...
ซูโม่พูดหวานหยอดอยู่นาน เหยียนจิ่วซีถึงยอมคุยกับเขา
เหยียนจิ่วซีมองซูโม่ที่ยอมรับผิดก่อน ในใจทั้งเขินทั้งแอบดีใจ
ซูโม่ของเธอ ทำท่าจะเป็นแฟนเหมือนมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
“เสี่ยวโม่ เมื่อกี้นายตั้งใจแพ้คุณลุงจ้าวใช่ไหม?”
“หือ?”
ซูโม่ยิ้มบาง “สาวน้อย ทำไมเธอถึงพูดอย่างนั้น?”
เหยียนจิ่วซีจ้องซูโม่ด้วยดวงตางาม แล้วยิ้มน้อย ๆ
“ฉันไม่รู้ทันนายรึไง?”
อะแฮ่ม——
ซูโม่ว่า “สาวน้อย บางเรื่องมันต้องมีหลักฐานนะ ไม่มีหลักฐาน ฉันไม่ยอมรับหรอก”
“งั้นเหรอ?”
เหยียนจิ่วซีกลอกตาไปมา แล้วก็กอดแขนซูโม่เหมือนเดิม พูดเบา ๆ “เสี่ยวโม่ นายยังอยากได้หลักฐานอีกไหม?”
ซูโม่ “...”
นี่แม่สาวเล่นกับไฟชัด ๆ!
ที่สำคัญคือคนมันเยอะขนาดนี้ ซูโม่จะทำอะไรน้องก็ไม่ได้ นี่แหละที่น่าหงุดหงิดที่สุด
“สาวน้อย ฉันบอกก็ได้ ปล่อยฉันก่อน”
ซูโม่ยอมแพ้แล้ว ไม่มียางอายเท่าไหร่ ถึงฟีลลิ่งจะดีก็เถอะ แต่เขากลัวว่าตัวเองจะคุมไม่อยู่ ...