“คุณแน่ใจนะว่าจะปฏิเสธผม”
ฮิกกินสันเอ่ยขึ้น สีหน้าซูโม่ก็หรี่ตาลงทันที
ชักชวนไม่สำเร็จ เลยเปลี่ยนมาข่มขู่เหรอ
ขอโทษที เขาไม่แคร์หรอก!
“ผมไม่ได้ปฏิเสธท่าน”
ซูโม่พูดย้ำประโยคเมื่อกี้อีกครั้ง “แค่ให้ประเทศต้าหยางเป็นเมืองขึ้นของเซี่ยกั๋ว ผมก็จะเข้าร่วมประเทศต้าหยางทันที มันเกินไปเหรอ”
ฮิกกินสัน “…”
นี่ต้องถามอีกเหรอ
ก็เกินไปสิ!
เมืองขึ้นหมายความว่าไง เขารู้ดี!
เงื่อนไขนี้ในสายตาฮิกกินสัน มันเหลวไหลสิ้นดี!
“ผมถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย…”
“ไม่ต้องถามแล้ว ผมยังยืนยันคำเดิม”
ยังไม่ทันที่ฮิกกินสันจะพูดจบ ซูโม่ก็พูดแทรก “แค่ประเทศต้าหยาง…”
“เฮอะ!”
ยังไม่ทันที่ซูโม่จะพูดจบ ฮิกกินสันก็หน้าบึ้งลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงาน
“กลับ!”
เห็นอเล็กยืนอยู่หน้าประตู ฮิกกินสันก็พูดเย็นชาสองคำ หันหลังแล้วเดินจากไป
อเล็กพอเห็นสีหน้าฮิกกินสันก็เดาผลลัพธ์คร่าว ๆ ได้แล้ว รีบเดินตามไป ในใจแอบคิดว่า ‘น่าเสียดาย’!
กลับมาถึงรถ อเล็กก็ถามทันที “ดำเนินการตามแผนเดิมไหมครับ”
“ในเมื่อไม่เห็นแก่ตัว จะเกรงใจไปทำไม”
ฮิกกินสันหัวเราะเย็น “บนโลกนี้ ต้องการนักคณิตศาสตร์ระดับห้าแค่คนเดียวก็พอ!”
“ครับ!”
…
อะพาร์ตเมนต์หมายเลข 88