"เสี่ยวโม่ ฉันมาถึงโรงเรียนแล้วนะ คิดถึงฉันบ้างไหม?"
ทันทีที่สายโทรศัพท์ถูกกดรับ ก็มีเสียงหวานใสของอีกฝ่ายดังลอดเข้ามา เป็นของเหยียนจิ่วซีไม่ผิดแน่
"สาวน้อย เพิ่งแยกกันแค่วันเดียวเองนะ..." ได้ฟังดังนั้น ซูโม่ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้จริง ๆ
"แต่ฉันคิดถึงคุณมากเลยนะ"
"เสี่ยวซี ฉันจะกลับไปเร็ว ๆ นี้..."
……
โทรศัพท์คราวนี้ยืดยาวเหยียดร่วมสองชั่วโมง กว่าจะวางสายลงได้
เหลือบดูเวลา ซูโม่ก็ได้แต่หัวเราะทั้งกลั้น เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว พลาดมื้อเช้าไปอย่างสมบูรณ์แบบ
อยู่ในอะพาร์ตเมนต์ต่อแป๊บหนึ่ง ซูโม่ก็ตรงดิ่งไปยังโรงอาหารของกาเม่ยเล่อ ยังไงอาหารกลางวันก็ฟรี ไม่กินก็เท่ากับว่าพลาดโอกาส
ทันทีที่ซูโม่ออกมาจากอะพาร์ตเมนต์ โนเอลก็ได้รับรายงานตัว ถึงขนาดที่ว่าซูโม่กินอิ่มแล้วก้าวเท้าออกจากโรงอาหาร ก็ถูกเขาดักรอไว้ได้
"อาจารย์ซู ปกติคุณไม่ใช่รู้สึกไม่ค่อยสบายหรอกหรือ?"
โนเอลทำหน้าตึงเครียด มองซูโม่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย เพราะเรื่องเมื่อเช้านี้ ทำให้เขาถูกท่านผู้ใหญ่ข้างบนตำหนิมาหนักหน่วงหนึ่งชุด
"แค่ก ๆ —"
ซูโม่ยิ้มกระลั่มกระเหลี่ย พยายามอธิบายอย่างยัดเยียดว่า "ท่านอธิการโนเอล จริง ๆ แล้วผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย แต่คนไม่สบายก็ต้องกินข้าวนะครับ!"
โนเอล "……"
จะขอไปมากว่านี้ได้อีกไหมเนี่ย?
"คุณขึ้นไปที่ห้องทำงานผมสักหน่อย"
สิ้นคำ โนเอลก็ลากแขนซูโม่ออกเดินทันที เพียงแต่ว่าใช้แรงหนักไปหน่อย ทำให้ซูโม่ต้องทำปากขยับยักไปมาตามแรงกระชาก ถึงแม้ว่าปากแผลของเขาจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ไม่ไหวโดนกระทำแบบนี้เหมือนกันนะ!
"ท่านอธิการโนเอล ปล่อยผมก่อนเถอะครับ ผมตามท่านไปก็ได้นี่ครับ"