"หา?"
ทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเองถูกเรียก เหยียนจิ่วซีก็ชะงัก มือน้อยวางไม่ถูก
"อย่าตื่น" ซูโม่ส่งสายตาให้กำลังใจเหยียนจิ่วซี
ความตื่นเต้นของเหยียนจิ่วซีลดลงไปมากในทันที เธอถือผลงานของตัวเองก้าวเบาๆ ขึ้นไปบนแท่น
แอนน์มองภาพวาดภูเขาสายน้ำในมือของเหยียนจิ่วซี คิ้วขมวดเล็กน้อย ประเมินอย่างเป็นกลางว่า "ภาพภูเขาสายน้ำของเหยียนจิ่วซีชิ้นนี้ไม่มีข้อบกพร่องอะไร แต่ก็ไม่มีจุดเด่น เทียบกับรูปม้าที่วาดครั้งที่แล้วแย่ลงเยอะ"
หลังจากแอนน์วิจารณ์เสร็จ เหยียนจิ่วซีก็กลับไปที่ของตัวเอง นั่งลงแล้วอดถอนหายใจไม่ได้ ใบหน้าหวานมีประกายดีใจ แม้แอนน์จะบอกว่าเธอวาดได้แย่กว่าครั้งก่อน แต่ครั้งที่แล้วซูโม่จับมือเธอวาด ครั้งนี้เธอทำเองคนเดียว
สำหรับเหยียนจิ่วซีแล้ว นี่เป็นพัฒนาการที่ใหญ่มากแล้ว!
เพราะอย่างไรซะ อ้วนขึ้นไม่ได้ในคำเดียว
"คนต่อไป ซูโม่"
ซูโม่ได้ยินชื่อตัวเอง คิ้วขมวดเล็กน้อย ตอนนี้เขาไม่อยากขึ้นแท่น ภาพภูเขาสายน้ำนี้เทียบกับรูปม้าที่วาดครั้งก่อนดีกว่าเยอะ อีกไม่นานก็จะแข่งแล้ว เขาไม่อยากเปิดเผยมากเกินไป
"อาจารย์ครับ ผมไม่ถนัดวาดภูเขาสายน้ำ ผลงานเอามาอวดไม่ค่อยได้ เอาแบบว่าไม่ขึ้นไปดีไหมครับ?"
ซูโม่ฉวยจังหวะลุกขึ้น ใช้นิ้วโป้งมือซ้ายแตะหมึกสนดำเล็กน้อย ขยับไม่กี่ทีบนกระดาษวาดรูปอย่างรวดเร็ว นอกจากเหยียนจิ่วซีแล้วไม่มีใครเห็นการกระทำเล็กๆ นี้