"ก็ปกติแล้วปะไร"
ซูโม่ยิ้มน้อย ๆ แล้วอธิบาย "ที่นี่ไม่ใช่ที่ซื้อขายของแบบเป็นทางการ แล้วก็ไม่ได้เปิดทุกวัน มีแค่วันจันทร์เท่านั้นแหละที่ให้เข้า เพราะงั้นวิธีการซื้อขายเลยง่าย ๆ กันแบบนี้"
"แปลว่านี่คือตลาดมืดเหรอ?" ดวงตาเหมยกุยเป็นประกาย
"ใช่เลย นี่คือตลาดมืดของโลหะหายาก" ซูโม่พยักหน้ายอมรับ
"อาจารย์ซู ขนาดเด็กนักเรียนอย่างนายยังรู้จักที่นี่ แล้วกรมรักษาความสงบจะไม่รู้ได้ไง?" เหมยยกุยถามอย่างสงสัย
"กรมรักษาความสงบก็รู้สิ"
ซูโม่ลดเสียงลง "แต่ว่า กรมรักษาความสงบก็แค่ทำเป็นมองไม่เห็นเรื่องนี้"
"ทำไมล่ะ?"
เหมยยกุยยิ่งมึนเข้าไปใหญ่ กรมรักษาความสงบรู้แล้วยังจะปล่อยให้มีตลาดมืดอยู่อีกเหรอ?
มันไม่เมคเซนส์เลยนะ!
ในเมื่อเรียกว่าตลาดมืด แน่นอนว่าของส่วนใหญ่ก็ต้องมีที่มาที่ไปไม่ค่อยถูกต้อง สถานที่ซื้อขายแบบนี้ไม่น่าจะได้รับอนุญาตให้มีอยู่เลยด้วยซ้ำ
"ง่าย ๆ เลย"
ซูโม่ชี้ไปที่โลหะหายากบนพื้น "โลหะหายากพวกนี้ส่วนใหญ่ที่มาไม่ถูกต้อง ที่กรมรักษาความสงบทำเป็นปิดตาข้างนึงก็เพราะว่า ถ้าในประเทศไม่อนุญาตให้ซื้อขายโลหะหายาก งั้นโลหะหายากพวกนี้สุดท้ายก็จะไหลออกนอกประเทศกันหมด"
"โลหะหายากน่ะเป็นของทางยุทธศาสตร์ อย่างที่เขาว่าน้ำพริกเผาไม่ตกถึงจานคนอื่น ปล่อยให้เป็นแบบนั้น สู้ให้บริษัทในประเทศได้ซื้อโลหะพวกนี้ไปซะยังดีกว่า เข้าใจยัง?"