"ไม่มี!"
เจ้าของแผงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ น้ำเสียงเจือความจนใจ "เท่าที่ผมรู้ ในตลาดมืดทั้งหมดมีแค่ผมเจ้าเดียวที่มีโลหะแม่เหล็กขั้ว ของสิ่งนี้เป็นของแรร์นะครับ"
ซูโม่พยักหน้าน้อย ๆ โลหะแม่เหล็กขั้วเป็นของหายากจริง ๆ โลหะหายากระดับสี่เองก็หาได้ยากอยู่แล้ว โลหะแม่เหล็กขั้วยังเป็นของสุดยอดในบรรดาโลหะหายากระดับสี่อีก แค่ได้เจอในตลาดมืดก็นับว่าวาสนาดีแล้ว จะให้มาเลือกนั่นเลือกนี่ได้ยังไง
คิดได้ดังนั้น ซูโม่ก็เลิกลังเล เอ่ยถามว่า "โลหะแม่เหล็กขั้วขายยังไงครับ?"
"ดูออกว่าน้องชายอยากได้จริง ผมก็ขอพูดตรง ๆ เลยนะ"
เจ้าของแผงว่า "ตอนนี้โลหะหายากระดับสี่ในตลาดมืดราคาอยู่ที่กรัมละสองแสนห้าหมื่น โลหะแม่เหล็กขั้วขั้นสุดนี่นับเป็นของหายากสุด ๆ ในบรรดาโลหะหายากระดับสี่ เอางี้ครับ กรัมละสามแสน ถ้าน้องชายรับราคานี้ได้ เราก็ซื้อขายกันได้เลยตอนนี้ แต่ถ้ารับไม่ได้ ผมก็ต้องขอโทษด้วยแล้วกัน"
"กรัมละสามแสน?"
ซูโม่คิดดูแล้ว ราคาก็ถือว่าสมเหตุสมผลดี ถ้าเป็นช่วงอื่น ต่อให้อยากซื้อในราคานี้ก็ยังหาซื้อไม่ได้เลย
โลหะหายากในฐานะยุทธปัจจัย มันเป็นของมีราคาแต่ไม่มีของมาขายตลอด
ซูโม่ขี้เกียจต่อราคาต่อไรอีก พูดฉับ ๆ ว่า "ราคาได้ครับ ให้ผมเช็คของก่อนนะ?"
"ได้!"
ตาเจ้าของแผงเป็นประกาย ตลาดมืดปกติปิดตอนบ่ายสามโมง เขานึกว่าวันนี้จะขายไม่ออกเสียอีก ไม่คิดว่าป่านนี้จะมีลูกค้าใหญ่มาจนได้ ใบหน้ามีแววยินดีขึ้นมา