พอคำพูดจบลง บรรดาแพทย์ทั้งห้องต่างลงมือกันอย่างรวดเร็ว แพทย์ที่อยู่ในสาขาเดียวกันต่างรวมตัวเข้าหากันอย่างเป็นธรรมชาติ
แทบจะในทันที ห้องประชุมทั้งห้องก็กลายเป็นตลาดสดยักษ์ อึกทึกครึกโครมไปหมด
ตู้ชิวเลี่ยงถอดถอนใจอย่างเหนื่อยล้าใจ
แต่เขาก็ไม่ได้วางใจลงแม้แต่นิดเดียว หายใจออกปล่อยความตึงเครียดได้แค่แวบเดียวก็รีบเดินตรงไปหาเหล่าแพทย์สาขาเซลล์ทันที และเป็นเจ้าภาพเปิดการประชุมอย่างเข้มข้นขึ้น
ในขณะเดียวกัน บรรยากาศในห้องประชุมห้องที่ 1 กลับตึงเครียดจนน่าอึดอัด
ประมุขนั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมโดยไม่เปล่งเสียงแม้แต่คำเดียว บรรดาผู้อาวุโสต่างก้มหน้าลง ใจของทุกคนหนักอึ้งไปหมด
นานเข้า ประมุขเปิดปากทำละบรรยากาศเงียบงัน "ผู้เฒ่าเฉิน ฝั่งแพทย์มีผลการวางแผนการรักษาออกมาหรือยัง"
"ตอนนี้…ยังครับ"
ผู้เฒ่าเฉินกำโทรศัพท์ไว้ในมือตลอด ได้ยินคำถามนั้นเข้าก็ตอบกลับมาอย่างยากเย็น
ประโยคนี้ทำให้ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
ประมุขถอนใจ ลุกขึ้นเดินไปยืนข้างหลังกู้กั๋วอาน ยกมือตบบ่าเขาเบา ๆ "เรื่องอาการของซูโม่ ตอนนี้ยังไม่ต้องบอกครอบครัวของเขา รอจนกระทั่งอาการบาดเจ็บของซูโม่…นิ่งลงแล้วค่อยว่ากัน"
"นิ่งลงแล้วเหรอ"
กู้กั๋วอานหน้าซีดขาด เสียงสั่นระริก "ประมุข อาการเขายัง…มีหวังจะนิ่งลงอยู่ไหม"
"ผม…ไม่รู้!"
ประมุขขมวดคิ้วจนเป็นรอยหยัก ชายชราผู้เคยเปี่ยมด้วยความกล้าหาญเหนือฟ้านี้เอี้ยวหลังลงเล็กน้อย ความสุขุมที่เคยมีหายวับไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ไม่แน่ใจไม่มั่นใจ