“คุณหนู ผมรออยู่หน้าประตูพอ”
เอียนจิ่วซีวางสายโทรศัพท์ ใส่ชุดนอนกับรองเท้าแตะแล้วรีบออกจากวิลล่าทันที แค่มาถึงหน้าประตูก็สังเกตเห็นเทียนเป่ย์ที่นั่งยองอยู่มุมตึก พื้นตรงหน้ามีก้นบุหรี่นอนกองอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบก้น
พอเห็นเอียนจิ่วซี เทียนเป่ย์รีบลุกขึ้นทันที ก้าวยาว ๆ มาที่รถ เปิดประตูรถแล้วหยิบเสื้อคลุมออกมาห่มให้เธอ พร้อมพูดอย่างเกรงใจว่า “คุณหนู”
เอียนจิ่วซีไม่พูดอะไร จ้องเขม็งที่เทียนเป่ย์ไม่วางตา
เทียนเป่ย์ทำหน้ายุ่งยาก ค่อย ๆ ล้วงโทรศัพท์ของซูโม่ออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้เธอ “อาจารย์ซูฝากให้ส่งมอบให้คุณหนูครับ ข้างในมีข้อความที่อาจารย์ซูทิ้งไว้”
พูดจบ เทียนเป่ย์ก็ฝืนใจหันหลังเดินจากไป
ที่นี่ แค่วินาทีเดียวเขาก็อยากอยู่ต่อไม่ไหว
เอียนจิ่วซีจ้องโทรศัพท์เบลอ ๆ แล้วเดินหม่นหมองกลับเข้าไปในห้องรับแขก แค่จากการจัดการครั้งนี้ของซูโม่ เธอก็อ่านออกมาได้หลายอย่างแล้ว
เธอหุบตัวมุดอยู่ตรงมุมโซฟา เปิดโฟลเดอร์ในโทรศัพท์ ไฟล์ภาพเคลื่อนไหวชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้า
ทันทีที่เห็นไฟล์นั้น น้ำตาของเอียนจิ่วซีไหลพรากลงมาทันที บนหน้าปกไฟล์คือรอยยิ้มของซูโม่ ไม่รู้ทำไม ณ วินาทีนี้ เธอกลับรู้สึกเหมือนเสี่ยวโม่ของเธอกำลังจะทิ้งเธอไป…
จ้องภาพปกนั้นไปนานนับเนือง เส้นน้ำตาของเอียนจิ่วซีแห้งเหือดจนไหลไม่ออก เธอสั่นมือเฮือกกดเปิดไฟล์นั้น
ในภาพ ซูโม่แสยงยิ้มอย่างรู้สึกผิด สีหน้าปนเปื้อนความอาลัยอาลักอย่างหนาหนัก น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักอึ้ง