"ก็โอเคอยู่นะ"
สุดท้าย ซูโม่ก็ให้คำติชมมาแค่สองคำ
พอได้ยินแบบนั้น เหยียนจิ่วซีถึงกับยื่นปากลง ทั้งที่หน้าผากแล้วพูดอย่างขัดใจ "เสี่ยวโม่ เรียกว่าโอเคได้ยังไง? ชัด ๆ ว่าโหดมาก!"
สมาชิกทั้งห้าของพันธมิตรอัจฉริยะ แค่ดูจากประวัติก็รู้ได้แล้วว่าเหล่าอัจฉริยะเหล่านี้เก่งกาจแค่ไหน ต่างคนต่างเป็นที่หนึ่งในสายของตัวเอง ไม่มีใครกล้าแตะต้อง
การที่ซูโม่ต้องลงสนามรับห้าคนพร้อมกันแบบนี้...
จะคิดยังไงก็รู้สึกว่ามันเว่อร์เกินจริง!
แต่ที่แย่คือซูโม่ยังทำหน้าเฉยชะมัด ทำให้เหยียนจิ่วซีรู้สึกเหมือนกำลังฝันกลางวันไปเอง
มั่นใจก็จริง แต่ก็ต้องเกรงใจคู่ต่อสู้บ้างสิ มีสำนวนไหนว่าไงนะ?
อ๋อ! ถูกแล้ว!
ทางยุทธศาสตร์ดูหมิ่นศัตรู แต่ทางกลยุทธ์ต้องเคารพศัตรู!
"เก่งเหรอ?"
ซูโม่ขมวดตาลงเล็กน้อย แล้วส่ายหัวเบา ๆ "สำหรับคนธรรมดาก็เก่งจริง แต่เสี่ยวซี อย่าลืมนะว่าเราชื่อซูโม่"
เหยียนจิ่วซี: "..."
เอาวะ
โต้ไม่ถูกเลย!
ดูอยู่สักพัก ซูโม่ก็ลากเหยียนจิ่วซีออกไปที่ห้องรับแขก ให้เสี่ยวเสี่ยวซีทำข้าว
พอทานไปได้ครึ่งมื้อ โทรศัพท์ของซูโม่ก็ดังขึ้น
คนที่โทรเข้ามาคือเหอกวงเหวิน
"ฮัลโหล คณบดี มีธุระอะไรหรือครับ"
เหอกวงเหวินหัวเราะฮา ๆ แล้วบอกว่า "ซูโม่ บอกอะไรหน่อย สมาชิกทั้งห้าของพันธมิตรอัจฉริยะมาถึงคณะคณิตศาสตร์แล้ว พอรู้ว่าเธออยู่ที่หลินไห่ก็เตรียมตัวบินมาหาตอนบ่ายนี้เลย ไม่มีอะไรผิดพลาดก็ถึงหลินไห่ก่อนห้าโมงเย็น"