“ต่อไปเวลาพูดถึงซูโม่ต้องระวังคำพูดนะ แล้วก็ แบบไม่เป็นทางการเรียกซูโม่ว่าน้องเอ๊ยได้ แต่ต่อหน้าคนภายนอกต้องเรียกว่าอาจารย์ซู เข้าใจมั้ย”
“ทำไมล่ะ”
จางเกอทำหน้างงสุดขีด “ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับน้องซูโม่ วงการบันเทิงทั้งวงก็รู้กันหมดแล้ว จะกลัวอะไร”
“คนอื่นรู้ก็เรื่องของคนอื่น”
ซูเชี่ยนขำๆ ส่งสายตาดุใส่จางเกอ แล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้ “แต่เธอก็ควรคิดถึงฐานะปัจจุบันของซูโม่บ้างสิ เรียกเขาว่าน้องเอ๊ยต่อหน้าคนอื่น คิดดูสิว่าเหมาะสมกันมั้ย”
“ไม่เห็นจะไม่เหมาะตรงไหน”
“เรื่องอื่นช่างมันก่อน แค่แฟนคลับของซูโม่นี่แหละ ในใจของพวกเขา ซูโม่คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลยนะ ไงล่ะ จะเป็นพี่ชายของเทพเจ้าหรือไง”
จางเกอ: "……"
อยากหรือเปล่า — อยากสิ อยากแน่นอน!
แต่ก็แค่ไม่มีวรรณะพอจะทำได้เฉย ๆ
“เฮือก — ”
พอคิดทันแบบนี้แล้ว ใบหน้าจางเกอก็ผ่านความอายสั้น ๆ ก่อนจะแก้ตัวเสียงแข็ง “ก็… เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวกับวรรณะ ผมกับซูโม่คือเพื่อนกันแท้ ๆ เพื่อนแท้กันคุยกันเรื่องฐานะได้ไง มันจะทำร้ายความรู้สึกชะมัด”
ซูเชี่ยนรู้จักนิสัยผู้ชายของตัวเองดี จนอดขำแอบไม่ได้ “เอาน่า ทำตามที่ฉันบอกแค่นั้นแหละ ไม่มีผลร้ายกับเธอแน่นอน มีแต่ได้ประโยชน์ เข้าใจมั้ย”
“รับทราบ… ครับ”
จางเกอรับคำแบบไม่เต็มใจนัก แต่พอสายตาไปเหลือบเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ อารมณ์ก็ฟื้นคืนความฮือฮาทันที แล้วตัดสินใจในใจ “ภรรยา คืนนี้บินไปหลินไห่กันเลยมั้ย”
พอได้ยินแบบนั้น ซูเชี่ยนเข้าใจความหมายของจางเกอได้ทันที แล้วหัวเราะขำ “อยากไปดูการประลองในสถานที่เกิดเหตุสินะ”