"เสี่ยวโม่ นายกำลังคำนวณอะไรน่ะ?"
พอซูโม่หยุดเขียน เหยียนจิ่วซีก็ย่อตัวลงมอง แผ่นกระดาษสีขาวที่เต็มไปด้วยสูตรคณิตศาสตร์เรียงรายแน่นขนัดจนเธอตาลาย
ทั้งที่เป็นนักศึกษาชั้นแนวหน้าจากมหา'ลัยชิงหัว แต่เหยียนจิ่วซีกลับอ่านเข้าใจแค่นิดเดียวจริง ๆ ...
"ฉันกำลังคำนวณเวลาที่หอคอยตี้ตูจะถล่ม" ซูโม่หันไปอธิบาย
"อะไรนะ!"
เหยียนจิ่วซีอุทานอย่างตกใจ "นี่นายคำนวณออกมาได้ด้วยหรือ?"
จะว่าไปก็ไม่แปลกที่เธอคิดแบบนั้น ใครจะไปคิดว่าคำนวณเรื่องแบบนี้ได้?
ไม่มีข้อมูลอ้างอิงอะไรเลย แล้วแบบนี้จะคำนวณเอาลอย ๆ เนี่ยนะ?
เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
ซูโม่ลูบหัวเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซีเบา ๆ พลางยิ้มจาง ๆ "ทำไมจะคำนวณไม่ได้ล่ะ? สาวน้อย อย่าลืมนะว่าฉันเป็นนักคณิตศาสตร์"
"อ้อ แล้วที่เธอโทรหาท่านอธิการ ท่านอธิการว่ายังไงบ้าง?"
"ท่านอธิการไม่ได้ว่าอะไร แค่ให้หนูส่งที่อยู่ไปให้ แล้วบอกว่าจะมาเดี๋ยวนี้" เหยียนจิ่วซีประสานมือเล็ก ๆ หมุนไปมา ตอบเสียงเบา
"ไม่เป็นไร ท่านอธิการไม่เชื่อก็ปกติ"
ซูโม่ไม่แปลกใจเลย ถ้าจู่ ๆ มีใครมาบอกเรื่องแบบนี้กับเขา เขาก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปก็จริง
"เสี่ยวโม่ แล้วเลข 237 นี่คืออะไร?"
เหยียนจิ่วซีมองตัวเลขด้านล่างสุดของกระดาษ แล้วถามด้วยความสงสัย
ซูโม่ยิ้มน้อย ๆ "ก็เวลาที่หอคอยตี้ตูจะถล่มไง!"
"237 นาที?" เหยียนจิ่วซีถามอย่างลองเชิง
"ถูกต้อง แต่ถ้าให้พูดเป๊ะ ๆ ตอนนี้เหลือแค่สามชั่วโมงครึ่ง"