วันรุ่งขึ้น เจ็ดโมงเช้าตรง
ภายในหอพัก 403 เสียงริงโทนมือถือดังขึ้น ทลายความสงบเงียบ
ซูโม่ขยี้ตางัวเงียลุกขึ้นนั่ง พอเห็นว่าใครโทรมา ก็กดรับอย่างเสียไม่ได้
"ท่านเฉิน มีอะไรหรือครับ"
"ฮิกกินสันมาแล้ว"
"หา?"
แค่ห้าคำสั้น ๆ กลับทำให้ซูโม่ตาสว่างในทันที เขารีบถามต่อ "เขามาเซี่ยกั๋วบ้านเราทำไมครับ"
"มาเจรจายอมความ"
"ฝันกลางวันชัด ๆ!"
ซูโม่แสยะยิ้มเหยียด แล้วหัวเราะเชิงสมเพช "ประเทศต้าหยางอยากจะปิดกั้นเทคโนโลยีพวกเราก็ปิดกั้น ตอนนี้เห็นสถานการณ์ไม่ดีก็จะมายอมความ ฮิกกินสันคิดว่าเซี่ยกั๋วเป็นอะไร?"
"ฮิกกินสันพกความจริงใจมาเต็มที่ เมื่อคืนนายกฯ เรียกประชุมฉุกเฉินกับผู้เฒ่าทั้งสิบ ผู้เฒ่าส่วนใหญ่ก็ใจเต้นกับข้อเสนอค่าชดเชยของฮิกกินสันกันทั้งนั้น เลยให้นายกฯ ถามความเห็นเธอดู" เสียงของท่านเฉินแฝงแววอิดหนาระอาใจ
"ท่านเฉิน ให้เหยี่ยวมารับผมนะครับ"
เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ยังไงก็ไม่เคลียร์ ซูโม่ตัดสินใจว่าจะไปด้วยตัวเองดีกว่า เขาอยากรู้เหลือเกินว่าฮิกกินสันพกความจริงใจแบบไหนมาถึงขั้นนี้
"ฉันส่งคนไปรับเธอแล้ว คิดว่าคงถึงเร็ว ๆ นี้"
"ท่านเฉิน งั้นตกลงตามนี้ เจอกันครับ"
วางสายแล้ว ซูโม่ลุกขึ้นเตรียมล้างหน้าแปรงฟัน แต่พอเห็นหอพักว่างเปล่าก็ชะงักไป ก่อนจะหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างขำ ๆ
เจ็ดโมงเช้าก็ไม่มีใครแล้ว?