“จะมีความหมายไหนล่ะนอกจากนั้น”
เสียงของเสี่ยวโม่แฝงเสียงบ่นว่า “ก็หมายถึงตรงตัวสิ!”
ซูโม่ขมวดคิ้วตั้งไม่พอใจว่า “งั้นพูดให้ชัดหน่อยสิ! บอกแค่คำว่าการกลืนกินชีวิต แล้วอธิบายละเอียดหน่อยได้ไหม?!”
เสี่ยวโม่: “รีบอะไรนัก ฉันต้องปรุงรสความคิดให้ดีก่อน”
ซูโม่: “……”
ถ้าทำได้ เขาจริง ๆ อยากดึงเสี่ยวโม่คนนี้ออกมาจากทะเลจิตแล้วกระทืบซะเละ!
น่าโมโหชะมัด!
เสี่ยวโม่: “อยากตบฉัน? งั้นเจ้าภาพต้องหาเปลือกกายมาให้ฉันก่อนนะ ไม่งั้นความคิดนี้ก็ไม่มีทางสำเร็จ”
“พอได้แล้ว!”
หน้าซูโม่ดำสนิท “การกลืนกินชีวิตมันคืออะไรกันแน่?”
เสี่ยวโม่: “เจ้าภาพอยากรู้จริงเหรอ?”
“……”
ชั่วขณะนั้น ซูโม่อยากด่าคนจริง ๆ!
ผู้จัดการระบบคนนี้มัน…เจ้าเล่ห์เหลือเกิน!
ถ้าเขาไม่อยากรู้ เขาจะตามถามแบบนี้เหรอ?
เสี่ยวโม่: “เจ้าภาพ ถ้ายังด่าฉันในใจอีก ฉันจะไม่เล่าแล้วนะ”
มุมปากซูโม่กระตุก หน้าคล้ำไปทั้งใบ
เสี่ยวโม่ยิ้มอย่างภูมิใจ แต่ก็ไม่ยั่วยุซูโม่ต่อ เปลี่ยนเรื่องว่า “พรสวรรค์การกลืนกินชีวิตของชาวดาวเทียนหมิง เรียกง่าย ๆ ก็คือ สามารถดูดซับพลังชีวิตจากเลือดของสิ่งมีชีวิตอื่นมายืดอายุขัยของตัวเอง ด้วยพรสวรรค์นี้เอง ชาวดาวเทียนหมิงเลยมีอายุยืนยาวมาก ๆ แถมถ้ามีเลือดของสิ่งมีชีวิตเพียงพอ ชาวดาวเทียนหมิงจะเป็นอมตะไม่ตายได้ด้วย!”
“เป็นอมตะ?”
คิ้วซูโม่กระตุกวูบ นึกถึงรูปและคลิปวิดีโอที่เพิ่งเห็น แล้วพยักหน้าในใจว่า “ว่าไปแล้ว เหตุการณ์ปริศนาที่เกิดขึ้นในนครเคอร์สโต มันก็เหมือนฝีมือชาวดาวเทียนหมิงจริง ๆ”