"แล้วเรื่องของพ่อล่ะคะ?"
คำถามของเหยียนจิ่วซีทำให้แม่ของเหยียนหน้าซีดเผือด นางมองลูกสาวตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "เสี่ยวซี ลูกพูดอะไรบ้า ๆ น่ะ?"
"หนูไม่ได้พูดบ้า ๆ นะคะ"
เหยียนจิ่วซีสบตาแม่อย่างไม่หลบหลีก ใบหน้างามเต็มไปด้วยสีหน้าจริงจัง "แม่ หนูจริงจังนะ แม่ไม่คิดว่าปิดบังหนูมานานเกินพอแล้วหรือ?"
"แม่จะปิดหนูไปถึงเมื่อไหร่?"
"เสี่ยวซี แม่..."
แม่ของเหยียนหน้าซีดลงอีก ฝืนยิ้มแหย ๆ "สาว จู่ ๆ ลูกถามเรื่องนี้ทำไมกัน?"
"แม่ หนูโตแล้วนะ"
เหยียนจิ่วซีก้มหน้าลงต่ำ พูดเบา ๆ "หนูมีสิทธิ์รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อของตัวเอง แม่อยากปิดหนูไปตลอดชีวิตเลยหรือคะ?"
แม่ของเหยียนอ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่อเหี่ยว
"รอให้คุณน้าหายป่วยก่อนเถอะ ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะคุยเรื่องนี้"
"ค่ะ!"
ในดวงตาของเหยียนจิ่วซีฉายแววยินดี
เดิมทีเธอคิดว่าแม่จะยังเหมือนครั้งก่อน ๆ ปฏิเสธเธออย่างไร้เยื่อใย
แต่แม่กลับยอมอ่อนข้อแล้ว?
เป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาดจริง ๆ!
พอคิดว่าจะได้รู้ข่าวเกี่ยวกับพ่อ ใจของเหยียนจิ่วซีก็อดตื่นเต้นไม่ได้
แต่ถึงอย่างนั้น โรงพยาบาลก็ไม่เหมาะที่จะพูดเรื่องนี้จริง ๆ แถมแม่ของซูยังอยู่ในระหว่างรักษา เธอได้แต่เห็นด้วยกับข้อเสนอของแม่
ยังไงซะแค่แม่ยอมอ่อนข้อ ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อแน่!
เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที ประตูห้องเคมีบำบัดก็ยังไม่เปิดออก
จนกระทั่งบ่ายสามโมง เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง ทำให้ทุกคนที่รออยู่หน้าห้องเคมีบำบัดลุกขึ้นยืนพร้อมกันในพริบตา