"นอนกับนายไง!"
เหยียนจิ่วซี: "......"
อะไรของเขากันเนี่ย?
นอนกับเธอ?
บนใบหน้าสวยของเหยียนจิ่วซีมีตัวอักษรใหญ่เขียนว่า——ไม่!
ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบซูโม่ แต่เธอยังไม่พร้อมด้านนั้น...
ซูโม่หัวเราะหึหึแล้วอธิบายว่า "สาวน้อย เธอต้องจำไว้นะ แฟนหนุ่มที่ไม่อยากนอนกับแฟนสาว ไม่ใช่แฟนหนุ่มที่ดีพอ"
"ส่วนฉันน่ะเหรอ? โคตรดีเลยล่ะ!"
เมื่อเจอเหตุผลเป็นชุดๆ ของซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็ตอบกลับไปแค่คำเดียว
"ไปไกลๆ!"
...
ภายในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราห้องหนึ่ง
"ผ่านมาตั้งห้าวันแล้ว ทำไมโดนัลด์ยังไม่ฟื้นอีก?"
ชายวัยใกล้ห้าสิบมองดูลูกชายที่สลบอยู่บนเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหม่นหมอง ข้างกายเขายังมีหมอยืนอยู่คนหนึ่ง
"คุณโกรเวอร์ครับ ผมพยายามเต็มที่แล้ว!"
หมอรีบอธิบาย "บาดแผลของลูกชายคุณสาหัสเกินไป กระดูกซี่โครงหักแปดซี่ยังนับเป็นอาการเบา แต่เครื่องในทั้งห้าตับได้เคลื่อนตำแหน่งหมดแล้ว อย่างน้อยต้องพักฟื้นหนึ่งปีถึงจะลุกจากเตียงได้"
"ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น!"
โกรเวอร์ขมวดคิ้ว ชี้ไปที่โดนัลด์ที่สลบบนเตียง แล้วพูดเสียงทุ้ม "แกแค่บอกฉันมา ลูกชายฉันจะฟื้นเมื่อไหร่?"
"เรื่องนี้..."
หมอลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง "เร็วก็สองสามวัน ช้าก็หลายเดือนก็เป็นได้ครับ เพราะศีรษะของลูกชายคุณกระแทกพื้นจนสติจมลึก กำหนดเวลาฟื้นนั้นยากจะบอกได้แน่ชัด"