“ไม่มีทาง!
โกรเวอร์มองลอรีที่นอนอยู่บนพื้น หน้าผากย่นมุ่น พูดว่า “น้องชายของลูกยังนอนป่วยอยู่บนเตียง แต่ลูกกลับให้ฉันปล่อยมือฆาตกรน่ะเหรอ? ไม่มีทางเด็ดขาด!”
“คุณพ่อ คุณ...”
ลอรีมองโกรเวอร์ด้วยความผิดหวังอย่างที่สุด นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เด็กจนโตที่เธอเอ่ยปากขอร้องโกรเวอร์ แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ใบหน้างามราวเทพธิดาปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย
“แน่ล่ะ ไม่ว่าเมื่อไหร่โดนัลด์ก็คือคนสำคัญที่สุด เขาคือผู้สืบทอดหนึ่งเดียวของคุณ ส่วนฉัน? ก็แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งของคุณใช่ไหม?”
“ลอรี ลูกพูดอะไรน่ะ?”
เสียงของโกรเวอร์ดังขึ้นแปดเดซิเบล ร่างกายแผ่ไอเย็นเยียบไปทั่ว แต่ลอรีกลับไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย เธอลุกขึ้นยืน สบตาเขาตรงๆ
“ไม่ใช่รึไง?”
ลอรีโกรธจัด “ตั้งแต่เด็กจนโต ในสายตาคุณ ฉันก็ไม่ใช่แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งเหรอ? คุณเคยห่วงใยฉันบ้างไหม? ไม่เคย!”
“เป็นเพราะแม่ของฉันใช่ไหม ใช่ไหม?”
“เพี๊ยะ!”
ด้วยความโกรธ โกรเวอร์ตบหน้าลอรีไปหนึ่งฉาด แต่หลังจากตบเสร็จก็ชะงักไปเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะปฏิบัติต่อลูกสาวคนนี้อย่างเย็นชามาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ไม่เคยลงมือตีเธอมาก่อน ทว่าเพื่อรักษาความน่าเกรงขามของความเป็นพ่อ เขาก็ยังคงทำหน้าดุและตวาดว่า “สารเลว!”
“คุณตีฉันเหรอ?”
ขอบตาของลอรีแดงก่ำ มองโกรเวอร์อย่างเหม่อลอย ตั้งแต่เธอจำความได้ แม่ของเธอคือเรื่องต้องห้ามในครอบครัว ไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้ และตอนนี้โกรเวอร์ยังลงมือตีเธอเพราะเรื่องนี้