“ซูโม่ นายบอกฉันตามตรง ปัญหาชายแดนน่ะ ฝ่ายไหนเป็นคนเริ่มก่อน?”
คำถามนี้กวนใจหนิงไห่อยู่นาน เขาคิดไม่ตกจริงๆ ว่าทำไมประเทศซากุระถึงได้หาทางตายไปรุกรานเซี่ยกั๋วด้วยตัวเอง คิดไปคิดมาเขาก็เริ่มสงสัยว่าคลิปวิดีโอนั้นจะเป็นของจริงหรือเปล่า
“ก็ฝ่ายเราไง!”
ซูโม่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่มีความปิดบังแม้แต่น้อย “เรื่องนี้ฉันวางแผนเองหมด คลิปวิดีโอก็ฝีมือฉันเอง”
“ฉันก็ว่าแล้วเชียว!”
หนิงไห่รู้สึกโปร่งใสในใจทันที ในที่สุดก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด
เขาจ้องซูโม่แล้วถามด้วยความอยากรู้ “ในเทือกเขาฮัวเอ๋อร์มีอะไรกันแน่? เพื่อให้ได้สิทธิการใช้ที่ดินในเทือกเขาฮัวเอ๋อร์ นายถึงกับวางแผนยิ่งใหญ่ขนาดนี้เชียว!”
ซูโม่กางมือออกแล้วอธิบาย “ฉันทำการทดลองต้องใช้หินไฟทองคำ ปริมาณหินไฟทองคำในคลังหลวงกับจำนวนที่ฉันต้องการมันต่างกันมาก”
“บังเอิญว่าที่เทือกเขาฮัวเอ๋อร์ของประเทศซากุระไปเจอเหมืองหินไฟทองคำเข้า ถ้าอย่างนั้นก็ขอหยิบยืมหน่อยแล้วกัน”
พูดจบได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่ามันควรจะเป็นแบบนั้นตั้งแต่แรก
หนิงไห่ฟังแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าซูโม่ ยกมือตบไหล่ซูโม่ “หนุ่มน้อย ทำได้ดีมาก”
“ควรแล้วล่ะ”
ซูโม่ยิ้มเล็กน้อย ขยิบตาให้หนิงไห่ แล้วถาม “ลุงครับ ไม่สนใจจะถามเรื่องอาวุธลึกลับหน่อยเหรอ?”
“ไม่สนใจ”
หนิงไห่ส่ายหน้า พูดอย่างเรียบเฉย “เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับความลับแน่นอน ตามสิทธิ์ของฉันคงไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้ แล้วแบบนี้ฉันจะถามไปทำไม?”