กรรมการตัดสินเดินมาหยุดตรงหน้าอิชิมุระ ทาคาชิ ถามด้วยสีหน้าเฉยเมยว่า "คุณอิชิมุระครับ สุนัขอัลฟ่ายังแข่งขันต่อได้หรือไม่"
"จะว่า... คือผม..."
อิชิมุระ ทาคาชิรีบจนเหงื่อกาฬไหลนองหัว เขาไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น
"เนื่องจากสิทธิ์ขอหยุดพักของคุณใช้ไปแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ให้เวลาสามนาที หากอัลฟ่าไม่สามารถแข่งต่อได้ เกมนี้จะตัดสินให้ซูโม่ชนะทันที!"
พูดจบ กรรมการตัดสินก็หันหลังเดินหนีไปเลย ไม่ยอมให้อิชิมุระ ทาคาชิได้ปริปากแก้ตัว
พนักงานคนหนึ่งของตงไท่ถือโอกาสเดินเข้ามาหาซูโม่ ยื่นน้ำแร่ให้ขวดหนึ่ง
"ซูโม่ นายนี่สุดยอดไปเลยนะ เล่นเอาสุนัขอัลฟ่าพังคามือนาย!"
"กระจอกนิดหน่อยน่ะ"
มองพนักงานที่ตื่นเต้นสุดขีด ซูโม่รับน้ำมาแล้วยิ้มบางๆ
เขาบอกไปตั้งนานแล้ว หมาเห่าอะไรก็ไม่รู้ รังแกมันให้เข็ดก็จบ!
เวลาสามนาทีผ่านไปรวดเร็ว กรรมการตัดสินกลับมาหาอิชิมุระ ทาคาชิอีกครั้ง ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการซ่อมสุนัขอัลฟ่า
"คุณอิชิมุระครับ เวลาหมดแล้ว!"
อิชิมุระ ทาคาชินิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพ่นคำพูดออกมาสี่คำอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดาย
"พวกเรายอมแพ้!"
เดิมทีทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ทำไมต้องมีซูโม่มาเป็นเสี้ยนหนามขัดขวางด้วยนะ
รู้งี้ หลังจากเอาชนะติงอีหรันได้แล้ว เขาควรจะรีบพาอัลฟ่ากลับประเทศซากุระตั้งแต่แรก
ในโลกนี้ไม่มียาเสียใจขายหรอก!
กรรมการตัดสินมาที่หน้ากล้อง แล้วประกาศก้องทีละคำ